09/02/10

Rúas que son estradas


Xulio Xiz

Entre outras publicacións, folleo todos os días o Diario Oficial de Galicia, a versión galega do “Boletín oficial del Estado”, onde por veces os vilalbeses somos protagonistas, e sempre é bo estar ó día no que nos afecta de xeito directo.

Foi o martes pasado cando o Diario publicou un Decreto da Consellería de Medio Ambiente, territorio e infraestructuras polo que se aproba o cambio de titularidade de tres estradas no termo de Vilalba.

Dito así parece que non nos afecta para nada, porque que unhas rúas que son estradas dependan dunha ou doutra administración parece non ter moita importancia para os vilalbeses da pé, pero sí que ten importancia.

As rúas que coinciden con estradas, dentro de Vilalba, ata agora correspondían á Consellería indicada da Xunta de Galicia, dela era a súa responsabilidade e, polo tanto, á consellería correspondía regular o seu funcionamento e amañalas cando fose necesario. Desde agora, xa non é así. Vede, pois, se é importante o tema para Vilalba.

A normativa legal establece que as vías de titularidade autonómica nas que a circulación teña características urbanas se entreguen ós respectivos concellos, e así se fai porque aínda que o que constitúe o nervio da circulación en Vilalba: a carretera, a súa bifurcación nas estradas a As Pontes e Mondoñedo, e todas as que nela inciden (estradas a Lugo, Meira e Ferrol), sexan parte dunha rede viaria moito máis ampla, en Vilalba son vías urbanas e só ó Concello debe competir a súa responsabilidade.

Xa o dí o Diario Oficial de Galicia: desde agora corresponden ó concello de Vilalba a partir da formalización da entrega das vías todas as actividades de xestión, mantemento, conservación e explotación, así como o dexercicio das funcións de disciplina viaria e calquera outra que
puidese corresponderlle como nova Administración titular das estradas.

Poderá así libremente o concello regular as limitacións de velocidade, os aparcamentos, multar ós infractores sen que Tráfico interveña. E correr co mantemento e reparación destas vías.

Para os primeiros tempos, estas novas rúas vilalbesas que ata agora eran estradas traen importantes pans debaixo do brazo, e os investimentos da Xunta van superar o millón de euros para poñelas en valor e deixalas como corresponde. Pero no futuro non valerá acudir de novo a outras administracións, e será o concello vilalbés o que deberá correr con todo o que supoña manter en estado de revisión estas vías urbanas.

Que todo ten dúas visións, ás veces contrapostas: está moi ben que Vilalba poida decidir de xeito autónomo sobre as súas vías máis importantes, sen que outra Administración teña que supervisar as súas decisións. Pero esta independencia ten tamén como consecuencia que temos
que ser todos nós – o Concello, ó fin – os que nos responsabilicemos da súa conservación e mantemento.

Ese é o normal resultado da autonomía, da independencia: ser responsables dos nosos actos no máis amplo sentido da palabra. E responder de todo o que fagamos coa nosa palabra, coas nosas conductas e co noso patrimonio.

Que está moi ben que esas rúas sexan nosas, somente nosas. Pero a Consellería de Medio ambiente, Territorio e Infraestruturas quítase de encima un bo peso, que lle deixa endosado ó Concello de Vilalba. Que sexa para ben!

Siga lendo este artigo...

07/02/10

Celebrouse a VIII Xornada da Liga Nacional de Billarda

Redacción

A Asociación Cultural Eme de Meira vén de organizar, en colaboración coa asociación O Varal, o trofeo de billarda “Aberto do Lacón de Meira”, proba puntuable para a 8ª xornada da Liga Nacional de Billarda (LNB). Este trofeo disputouse hoxe, domingo, 7 de febreiro, ás 15.30 horas na Praza do Convento de Meira (en caso de chuvia persistente trasladarase ao pavillón de deportes municipal).

Coa participación dos mellores equipos da división Norleste da Liga Nacional de Billarda (procedentes de Lugo e A Mariña), preto de 50 deportistas déronse cita para disputar o “Trofeo do Lacón de Meira”, que recibe este nome posto que o gañador levou como trofeo un lacón.

Hai que salientar que esta proba levantou moita expectación en Meira xa que foi a primeira vez que se organizou unha competición deste tipo. Ademais, desde a organización agardábase unha masiva presenza de afeccionados por tratarse dun día con feira na vila e porque, a maiores, ao disputarse o trofeo na modalidade de “aberto”, isto permite que coa única condición dunha inscrición previa gratuíta calquera persoa poida apuntarse e disputar o trofeo.

Siga lendo este artigo...

Actividades da AELG para 2010

Redacción

A Asociación de Escritores en Lingua Galega, na súa Asemblea Anual de Socios e Socias, celebrada recentemente no Museo do Pobo Galego, acordou, entre outras cuestións, o programa de actividades para 2010, do que cómpre salientar:

A concesión do premio “Bós e xenerosos” ao Colectivo de Concellos organizadores do Premio Blanco Amor de Narrativa., e da Letra “E”, “Escritora na súa Terra”, a Marilar Aleixandre.

Entrega do galardón “Escritor Galego Universal” ao arxentino Juan Gelman na Cea das Letras, acontecemento literario onde se entregarán os Premios AELG XXX Aniversario. O premio para institucións irá para o Salón do Libro de Pontevedra. Este acto será ademais a oportunidade para exteriorizar a celebración do XXX aniversario da AELG, e homenaxear a todos os membros das respectivas directivas que a asociación tivo ao longo da súa historia.

Celebrarase tamén o ciclo de conferencias “III Encontro Cidade da Coruña”, a “II Xornada da Crítica”, o “IV Encontro de Escritores/as Novos/as”, a I “Xornada de Literatura e Ensino” e a “III Xornada de Literatura de Tradición Oral”.
Participará igualmente na edición do Galeusca, que organiza este ano a AELG na Coruña.

“A escrita do conto popular” é o título dun congreso que se celebrará en colaboración coa USC, e levará a cabo un Roteiro Novoneyra, no que colabora a Deputación de Lugo, e o ciclo “Escritores na Universidade”, organizado coa UDC e o Concello da Coruña.

Editaranse as actas da II Xornada de Literatura de Tradición Oral., e se lle dará continuidade a gravación en vídeo dos socios/as da AELG e do proceso de dixitalización para o Centro de Documentación da web da asociación, así como da apertura dunha sección na web coa historia da AELG a través dos informes de prensa..
Está prevista a celebración de 2 Polafías na Coruña, 2 en Lugo, 1 en Pontevedra e 1 en Ourense, así como a colaboración coa Concellería de Cultura de Compostela para a elaboración de 4 roteiros literarios na cidade.

Finalmente, a AELG organizará un Cortexo Cívico conmemorativo do traslado dos restos mortais de Rosalía de Castro, desde Padrón ao Panteón de Galegos Ilustres.

Siga lendo este artigo...

06/02/10

Presentación do libro '55 mentiras sobre a lingua galega'


Redacción

Onte tivo lugar en Vilalba a presentación do libro 55 mentiras sobre a lingua galega, un ensaio redactado por membros da plataforma ProLingua, baixo a coordinación de Xosé-Henrique Costas.

Ao tempo que se celebrou en Vilalba, desenvolveuse tamén en máis de sesenta localidades de todo o mundo, ainda que con distintos protagonistas. Presentado e moderado polo xornalista Moncho Paz, comezou ás 20:30 horas na Casa da Cultura e contou coa asistencia de máis de 115 persoas, que durante hora e media escoitaron os argumentos esgrimidos por Luis Villares (xuíz d´A Fonsagrada), Primitivo Iglesias (profesor e alcalde d´A Pastoriza), Antía Veres (estudante universitaria) e Ricardo Polín (profesor e investigador). Entre o público asistente, destacar a presenza de Xesús Rodríguez, director da Revista Galega de Ensino; José-Luís Novo Cazón, historiador; varios directivos do Instituto de Estudos Chairegos; e os concelleiros Xosé Manuel Irimia (BNG), Xosé Teixeiro (PSdeG-PSOE) e Agustín Baamonde Díaz (PPdeG), tamén deputado no Parlamento galego e que ten actuado como voceiro do seu grupo en cuestións de lingua.

Este libro útil, como foi definido no acto da súa presentación, avanza nas súas páxinas até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao longo da historia se veñen verquendo sobre a lingua galega. Así, a obra estrutúrase en varios capítulos, onde se rebaten as mentiras tecidas sobre o noso idioma no ensino, nos medios de comunicación, o comercio, a empresa e, en definitiva, no conxunto da sociedade. De xeito especial, no acto de onte fíxose referencia ás bases do novo decreto elaborado pola Xunta de Galicia, montado sobre a inmensa manipulación que supuxo a consulta aos pais e nais, unha enquisa tecnicamente desastrosa e nada democrática nin transparente. Esa mentira está montada, á súa vez, sobre outra maior que é a da imposición do galego.

Para máis información, pódese descargar o interesante documento Síntese das contradicións entre a doutrina constitucional, as leis de normalización e as bases, do que é autor o xurista Luís Villares.

Fotos: Paulo Naseiro (AVV)

Siga lendo este artigo...

04/02/10

Finou o histórico galeguista Antón Moreda

Redacción

Antón Moreda Rodríguez, personaxe histórico do galeguismo, finou hoxe aos 75 anos de idade. Nado en Reinante, no Concello de Barreiros, emigrou de novo a Bos Aires, onde comezou a súa xeira política. No ano 1953 participa na fundación das Mocedades Galeguistas, das que chegará a ser secretario xeral, xunto con Vidal Pérez Graña, Neira Vilas, Carlos e Tito Abraira, Pilara Jeremias e outros mozos que se consideraban herdeiros da Federación das Mocidades Galeguistas disoltas ao estalar a Guerra Civil. Asistiu ao I Congreso Galego da Emigración celebrado en 1956, onde traba amizade, entre outros históricos do galeguismo, con Elixio Rodríguez, Carlos Velo, Emilio Pita, Álvarez Gallego ou Xosé Velo.

Retornado á Terra, a comezos dos anos 60, traballou como comercial da nacente Editorial Galaxia, actividade que aproveitou para contactar cos restos dispersos do galeguismo, ademáis de xente nova, participando activamente na "Operación pomba mensaxeira", que dará lugar á creación, en 1962, do Consello da Mocidade, xerme do moderno nacionalismo de esquerdas, e do que foi secretario xeral.

Afastado da organización polo sector antimarxista do galeguismo, ao carón de adversas circunstancias familiares, foi internado do Psiquiátrico de Castro Ribeiras de Lea, onde viviu o resto da súa vida e onde, por riba das terríbeis circunstancias asistenciais do centro, deu mostras dunha rexa vitalidade persoal. Alí fundou a revista Falemos, predecesora de Gaiola Aberta, voceiro da Asociación Gaiola, formada por internos e coidadores do psiquiátrico.

Non foi até os anos 90 que a súa figura foi reivindicada. Margarita Ledo Andión publica a novela Porta Blindada (Xerais, 1990), na que narra con mestría o devir de Moreda no seu internamento. As Brigadas en Defensa do Patrimonio Chairego, pola súa banda, reivindicaron a súa figura no libro de homenaxe Antón Moreda, a loita dun galeguista (Lugo, 2000)

Era afiliado do Partido Galeguista e recibiu a isignia de ouro desta formación política. O funeral celebraráse este venres ás 16:00 horas na localidade de San Cosme de Barreiros.

- Nesta ligazón pódese ver unha reportaxe realizada por Vieiros en maio de 2008.
- Foto: P. Naseiro/AVV

Siga lendo este artigo...

1986: Entrevista ao grupo folk Xorima

Redacción
Tal día como hoxe, hai dous anos, comezou a súa andaina na rede a versión dixital de A Voz de Vilalba. Por este motivo, pensamos que non había xeito mellor de conmemoralo que rebuscar nos nosos arquivos e sacar á luz algo que ofrecer aos seguidores, sen os que toda esta aventura non sería posible.

Por iso, aproveitamos para compartir e escoitar de novo, agora con todos vostedes, esta entrevista ao grupo de música folk Xorima feita por A Voz de Vilalba e publicada, prácticamente íntegra, no número impreso correspondente a abril de 1986 (pp. 3, 4 e 5) e incluida, xa que logo, no facsímil do xornal editado en 2006 –nada máis e nada menos que vinte anos despóis- pola Universidade Rey Juan Carlos (URJC) de Madrid e o Instituto de Estudos Chairegos (IESCHA).

Xorima foi un grupo de música folk de Vilalba (Lugo) fundado por Eduardo “Lalo” Baamonde, Carlos Celeiro “Morón”, Eugenio “Queno” Eimil, Xosé Luís Pernas e Xosé Ramón Vázquez, quen anos despóis fundaría tamén o grupo “Fía na roca”.

A entrevista realizouna Moncho Paz, que daquela contaba apenas dezaseis anos e comezaba o seu quefacer xornalístico como colaborador do diario El Progreso, a Morón, Queno e Xosé Ramón no local de ensaio do grupo, en Vilalba. Xorima viña de editar o ano anterior un elepé, que levaba por título o nome do grupo, e cuxa portada (na imaxe) correu a cargo do pintor e arquitecto Santiago Catalán. Naquel tempo producíranse cambios na formación, co abandono de Lalo. A conversa discurre a través de diferentes temas que van desde a política ata, por suposto, todo o relacionado coa música folk e o panorama cambiante e promisorio que se presentaba por diante.

Algunhas opinións hoxe, vinte anos despóis, poden semellar inxenuas. Outras, tremendamente lúcidas. En fin, escoitenas e desfruten delas e lembren que poden deixar os seus comentarios –sempre de agradecer porque son os que nos fan mellorar- tanto nesta páxina como no noso Facebook.

Moitas grazas a todos polo apoio incondicional.

1. Historia do grupo e actuacións fora de Galicia



2. Política e temas de actualidade



3. Preferencias musicais. A condición do músico



4. Balance sobre o traxecto ata o de agora. O traballo como grupo



5. Estudos dos componentes e axudas para saír adiante



6. Balance de 1985. Gravación do disco



7. Incorporación de novos instrumentos na música galega. Influencias…


8. Novas tendencias do folk galego



9. Concertos para 1986. Novo disco



10. Xorima e A Voz de Vilalba




Siga lendo este artigo...

Xuntanza do Automobilismo Lucense

Redacción

Esta mañá, o presidente da Escudería Miño, Carlos Íñiguez, xunto ao vicepresidente da Deputación de Lugo, Antón Bao, presentaron a Xuntanza do Automobilismo Lucense, que terá lugar o vindeiro domingo 7 a partires das 5 da tarde no Pazo dos Deportes de Lugo. Esta actividade está organizada pola Escudería Miño coa colaboración da Área de Deportes da Deputación de Lugo. A Xuntanza do Automobilismo lucense vai ofrecer a todas as persoas que se acheguen ao Pazo dos Deportes a posibilidade de ver de preto os vehículos e todo o equipo técnico dos equipos lucenses de rallys de asfalto, de montaña, todoterreo, históricos, velocidade e slálom de cara á nova tempada que comeza.

A razón desta actividade é que estean presentes tamén todos aqueles pilotos que teñen menos oportunidade para saír á luz pública, de xeito que este acto sirva para que se fagan visíbeis, aínda que estean acompañados dos principais pilotos lucenses. Carlos Íñiguez, presidente da Escudería Miño, que organiza o evento, agradeceu o traballo que está a realizar a Deputación á hora de promover o deporte en Lugo e brindar oportunidades coma estas para que os equipos pequenos se dean a coñecer de cara ao inicio da tempada. Recollendo as palabras de Antón Bao sobre o bo momento do automobilismo lucense, Íñiguez lembrou que Lugo conta cos campións de rallys de Galiza, de España, do campionato de montaña de vehículos carrozados de Galiza, do galego de Todoterreo e varios campionatos monomarca.

Íñiguez avanzou que na Xuntanza do Automobilismo Lucense do domingo, a partir das 5 da tarde, os afeccionados poderán ver de preto grandes equipos como o Nupel Rally Team, cos seus espectaculares Ford Fiesta S2000, varios Mitsubishis de alta competición, vehículos Speedcar de montaña, un mítico Renault Alpine de históricos, e despois practicamente a totalidade de vehículos que compiten en Galiza. Por esta razón, Carlos Íñiguez animou a achegarse a todos os afeccionados ao motor o vindeiro domingo ao Pazo dos Deportes nunha oportunidade única para ver de preto, fotografiarse, ou incluso obter os autógrafos das figuras máis destacadas do automobilismo lucense.

Siga lendo este artigo...

ProLingua presenta en Vilalba '55 mentiras sobre a lingua galega'

Redacción

Mañá venres, 5 de febreiro, terá lugar en Vilalba a presentación do libro 55 mentiras sobre a lingua galega, publicado por Edicións Laiovento. O acto celebrarase a partir das 20,30 horas na Casa da Cultura da capital chairega, e contará coa participación de varios representantes de distintos eidos da sociedade e con diferentes perfís profesionais, mais todos eles vencellados –dun ou doutro xeito– á provincia de Lugo e á Terra Chá. Neste senso, está prevista a asistencia de Luis Villares (xuíz de A Fonsagrada), Primitivo Iglesias (alcalde de A Pastoriza), Moncho Paz (xornalista), Antía Veres (estudante universitaria) e Ricardo Polín (profesor e investigador).

Trátase dun ensaio que pretende acoutar o que Agostiño de Hipona definiu como «a expresión de algo distinto do que se está a pensar co ánimo de enganar», é dicir, a mentira. Con tal afán de denuncia sae publicado este agardado libro útil, unha obra rigorosa que, paseniño e cun ton distendido, avanza até desmontar por completo, unha por unha, as principais falacias que ao correr da historia se veñen vertendo sobre a lingua galega.

Por outra banda, fai fincapé naquelas que, por diversas razóns que tamén o libro pon de relevo, a día de hoxe teñen un maior calado na sociedade. Xa que logo, podemos falar desta publicación como dunha reacción organizada, limpa e contundente contra as difamacións daqueles que, por complexo, mesquindade ou ambas as dúas cousas, só buscan o esmorecemento da lingua propia de Galicia, o galego. O mesmo acto, aínda que con distintos protagonistas, desenvolverase simultaneamente en máis de sesenta localidades de todo o mundo. Pódese ampliar esta información na páxina www.prolinguagalega.org

Siga lendo este artigo...

03/02/10

'inCERTEZA' de Maribel Longueira

Redacción

Do 12 de febreiro ao 12 de marzo estará na Galería "Espacio Aberto" en El Vedado, La Habana, Cuba (Calle 4 Núm. 205 -entre Línea y 11) a mostra "inCERTEZA" de Maribel Longueira. Trátase dun conxunto de imaxes poéticas, referidas ao aparentemente inútil. Obxectos atopados, todos eles cotiáns que conforman un tapiz que nos permite albiscar a nosa fraxilidade, a soidade, a incomunicación, os encontros e os desencontros, as incertezas, medos, rancores, fracasos, realidades efémeras, que chocan coa propia incerteza da vida e das súas circunstancias.

Maribel Longueira nace na Coruña en 1951. Licenciada en Historia da arte Contemporánea pola Universidade de Santiago de Compostela, cursou doutoramento sobre patrimonio e fotografía na U.N.E.D., Madrid. Experta en xestión de Patrimonio e Bens Culturais, pola Universidade de Ferrol, A Coruña. Desde o ano 1972 realiza e colabora en actividades de interese plástico (cinema, teatro, cerámica e pintura), centrándose na actualidade na fotografía, como investigación teórica e na praxe plástica. Realizou numerosas exposicións persoais e colectivas en España, Cuba e Francia, así como libros de arte e outras publicacións fotográficas especializadas. Colaborou coa UNEAC e antologado libros con fotos da súa autoría e textos de importantes poetas cubanos, arxentinos e galegos. Traballa poesía visual, fundamentalmente con temas ecolóxicos e humanistas.

Siga lendo este artigo...

Ao pe do lar. Memorias da cociña

Redacción

A cociña como espazo doméstico de elaboración de alimentos e como un lugar central da cultura galega centra a exposición "Ao pe do lar. Memorias da cociña" que se pode ver no Museo do Pobo Galego do 5 de febreiro ao 7 de marzo. O fío condutor desta viaxe temporal serán os retratos de interiores domésticos de toda Galicia, realizados polas fotógrafas Maribel Ruiz de Erenchun e Soledad Felloza.

Os visitantes poderán apreciar a diversidade xeográfica e temporal das antigas cociñas aínda en uso, que son retratadas cos seus propietarios, porque nelas se conformou a gastronomía galega que hoxe coñecemos. E ao carón destes retratos documentais, os visitantes poderán explorar as achegas culinarias e alimentarias de cada época, ata conformar o que hoxe coñecemos como gastronomía galega. Vídeo, audio, recreacións 3D únense para contar esta historia. Estas son algunhas das imaxes que poderás atopar nesta exposición.

Siga lendo este artigo...

Revista avozdevilalba.com


Redacción
Dende hoxe pódese descargar o número 20 da revista dixital avozdevilalba.com, correspondente ao mes de xaneiro de 2010, picando na imaxe da esquerda.

Siga lendo este artigo...

Ramistas vilalbeses


Xulio Xiz

Polo que se ve, saíunos madrugadora a Comisión de Festas do San Ramón, que está a traballar intensamente, e ós seus componentes férvelles a cabeza con ideas de todo tipo de acontecementos festeiros que incluir no programa do próximo San Ramón.

En tempos, a tradición das festas contemplaba que os ramistas – que así se chama ós que forman parte dunha comisión festeira- sacasen en limpo para un traxe. Pero eso é so un chiste malo, e o certo é que o que se mete nunha comisión festeira ten garantido un inxente traballo, pequenos aplausos para os acertos e incomprensión e críticas en cantidade para os naturais erros que se produzan na organización.

Teño que recoñecer que a miña visión dese papel é forzosamente pesimisma, que algo tamén teño participado en tarefas organizativas –nada menos que cinco anos como secretario da Comisión de festas do San Froilán en Lugo- e coido saber do que falo cando menciono o ingrato traballo dos membros das comisións, e o curtidos que hai que estar para sacalas adiante.

En Vilalba, este ano, polo que se ve os da comisión lévano bastante ben xa que empezaron con moito tempo, que é vital nestes traballos, e teñen a estas alturas do ano xa contratadas dez orquestas que, tendo en conta que van actuar na forza do verán, a finais de agosto, é traballar con vista e conseguir uns precios que a última hora é imposible conseguir.

Fálase de que o Rallye San Froilán poida pasar por Vilalba como un complemento festeiro tendo aquí un fito ou etapa, de incluir un torneo de tiro ó plato e unha feira hípica, ademáis dun sorteo no que se poñan en xogo dous turismos e 3.000 euros en metálico. O que queira colaborar coa comisión pagarán dez euros por rifa, e ademáis de participar na financiación das festas optará a algún destes regalos.

Pero o que máis me chamou a atención foi o de incluir unha raíña das festas da terceira edade, para recoñecer o traballo da xente maior.

Que haxa unha raíña das festas, escollida entre as mozas da localidade, forma parte da tradición e eu lembro raíñas e damas de honra nas festas de Vilalba desde comezos dos anos sesenta, en tradición ininterrumpida ata a actualidade.

Logo veu a raíña infantil, relativamente recente, na que unha nena se incorpora á comitiva real para, se a maior é a raíña das festas en xeral, a pequena o sexa das festas dos nenos, que viven o feito festeiro aínda con maior intensidade que os maiores. E un ano houbo que tamén existíu un Rei infantil. Que está ben, que con esto da igualdade de oportunidades entrámbolos dous sexos, a monarquía festeira –aínda que fose na excepción dun ano- tamén pode ter elementos masculinos.

Que agora veña unha raíña – e por que non rei? – da terceira idade, non queda mal, que todo o que engada elementos chamativos contribúe á brillantez das festas.

Eu teño experiencia de presentar o acto no que as raíñas e as damas de honra reciben os seus atributos reais e festeiros, pois son máis de trinta os anos que levo no Certame literario e nas ceremonias que as festas levan consigo- e para a relevancia das festas (sempre hai críticas) non lle ben nada mal que haxa raíñas que reinen de xeito efémero, que paseen a súa fermosura en actos e procesións, e que deixen lembranzas fotográficas que anos despois se vexan con nostalxia.

E se agora hai unha raíña máis, da terceira idade, a fin de contas da miña quinta, terei moito gusto en decir fermosuras da elixida que, sexa quen fose, terá méritos sobrados para ser honrada durante o próximo san Ramón.

Eu deséxolle a esta comisión de festas moita sorte. Non só porque os seus éxitos van ser os éxitos de Vilalba e as súas festas, senón porque o traballo longo e intelixente merece como primeiro resultado que as cousas lles sallan ben. Meréceno.

Siga lendo este artigo...

02/02/10

Críticas do Consello da Cultura ás bases do Decreto

Redacción

“Non se pode tratar igual aos desiguais”, afirmou o Presidente do Consello da Cultura Galega, Ramón Villares, e Henrique Monteagudo, secretario e coordinador da Comisión que elaborou o borrador do ditame sobre as “Bases para a elaboración dun decreto de plurilinguismo no ensino non universitario de Galicia” que aprobou onte pola tarde o Plenario da institución. Villares e Monteagudo compareceron hoxe ante os medios de comunicación para explicar o documento. Villares sinalou que se trata dun ditame “crítico pero construtivo”.

1. Ditame do CCG sobre as “Bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo no ensino non universitario de Galicia“ (en pdf)
2. Audio da rolda de prensa (en mp3)

Villares e Monteagudo reafirmáronse nas liñas xerais contidas na súa Proposta Institucional remitida aos Grupos Parlamentarios en novembro de 2009. Nelas reclamábase un amplo consenso social e político para desenvolver a lexislación sobre política lingüística e a consideración do idioma galego e da cultura coma un recurso e como un activo social necesitado de políticas de promoción por parte dos poderes públicos. Villares e Monteagudo incidiron na traxectoria do Parlamento e dos poderes públicos de Galicia desde os inicios da autonomía. “Os catro anteriores presidentes da Xunta de Galicia adoptaron medidas baseadas no principio de progresividade da imprantación do uso do galego e o papel de reforzo do sistema educativo para conseguir a igualdade plena do galego e do castelán”.

O Ditame do CCG realiza rigorosas críticas a varios puntos das “Bases” e se expoñen propostas alternativas que poidan ser recollidas no eventual decreto a que aquelas poidan dar lugar. O documento pode ser consultado, xunto coa rolda de prensa en audio, no web corporativo do CCG: www.consellodacultura.org.

Puntos máis destacados do Ditame:

1. O Decreto ou norma a que dean lugar estas “Bases” debe centrarse exclusivamente na regulación do uso das linguas oficiais no sistema educativo e na promoción do idioma galego.

2. A lingua da Administración educativa, dos centros de ensino dependentes dela e do persoal ao seu servizo debe continuar a ser, con carácter xeral, a lingua galega, como se recolle no Decreto de 2007 actualmente vixente.

3. A utilización vehicular da lingua estranxeira debe ser introducida de xeito gradual e voluntario, acompañada de medidas de reforzo, como sucede na maioría dos países do noso entorno europeu. A Formación profesional específica e as ensinanzas artísticas e deportivas deben tamén beneficiarse desas medidas.

4. Na etapa de educación infantil, debe seguirse como criterio xeral o uso na aula da lingua predominante entre o alumnado. Ao mesmo tempo, o Consello recomenda prestar unha maior atención á lingua minoritaria nas aulas.

5. As linguas vehiculares no ensino da Educación primaria, Secundaria obrigatoria e Bacharelato deben ser reguladas á luz do preceptuado no Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega cando dispón que “como mínimo, o alumnado reciba o 50% da súa docencia en galego”, dado que se trata, máis que de equilibrio ou paridade entre linguas iguais, de evitar as desigualdades con que de partida conta a lingua galega.

6. As previsións referentes á consulta vinculante ás familias para a determinación do uso do galego ou o castelán como linguas vehiculares nunha serie de materias da Educación primaria, secundaria obrigatoria e Bacharelato deben decaer, tanto por razóns de principio como por cuestións prácticas e de procedemento.

Siga lendo este artigo...

O cónsul de Sodoma

Bruno Marcos

Claro que ten un millón de defectos pero a película sobre a vida do poeta Jaime Gil de Biedma é engaioladora. Un non quere pensar que os reparos que se lle poñen veñan de que, na nosa sociedade, aínda se sigan considerando a poesía como unha cousa ridícula e a homosexualidade como algo asqueroso pero o outro, tanta agresividade, resulta estraño. Hai quen aínda pon reparos a que se filmen secuencias de amor entre homes ou simplemente unha orxía bisexual.

Dixo Juan Marsé: "Grotesca, ridícula, falsa, inverosímil, sucia, pedante, dirixida por un fallero incompetente e desinformado, mal interpretada, con diálogos deplorables. É unha película desvergonzada, de título infamante e producida por xente sen escrúpulos. (...) É peor que mala. É unha ofensa á memoria do poeta pola súa estupidez e a súa grosería, algo que vai máis aló da súa absoluta insolvencia cinematográfica."

Parece, despois de escoitalo, que a pulsión sexual non fose unha cosa determinante tanto na vida como na obra de Gil de Biedma e que os seus amigos non lesen os seus diarios. Si hai afectación na película tamén a había no poeta e tamén exhibicionismo. A suposta ironía ou a creación de identidades dotou a esa xeración ou grupo do necesario para falsificarse nunha gran medida, e as súas ferramentas, elexía e automitificación, son os os elementos que permitiron, entre outras cousas, que se faga unha película de Jaime Gil antes, por exemplo, que de Cernuda. Coido eu que a Jaime esta película gustaríalle e que, como pouco, ía tomala con humor, ou quen sabe se non con ironía.

Máis criticable é que, quizáis por falta de medios, non teñan ilustrado poemas preciosos e plenamente gráficos como "Pandémica e celeste" ou o da moza que sae do mar, ou que non foran de verdade a Filipinas...

Doutra banda o Barral está perfecto, cae ben, e un pensa -como xa ocorría co Fidel Castro da película do Ché- si non sairía mellor unha película do amigo.

Siga lendo este artigo...

01/02/10

Breve pero intenso

Moncho Paz

Aínda que esta expresión pode ter unha certa connotación erótico-sexual, nesta ocasión calquera parecido coa realidade é mera coincidencia. Así definían a semana pasada fontes de Génova 13 o encontro mantido entre o xa ex-presidente popular en Ourense e o xefe supremo da galaxia “pepera”, Mariano Rajoy.

Non deixa de ser curioso que a maioría das entrevistas ou solucións de última hora sexan case sempre “breves e intensas”, especialmente cando un dos protagonistas é o señor Baltar, ou Baltar Senior, como queiran vostedes. Breve, pero intensa, tamén fora aquela reunión nocturna en Monte Pío, onde Baltar e o desaparecido Xosé Cuíña lembraran ao “león de Vilalba” que aínda tiña pendente con eles unha débeda de 1990, cando solucionaron a crise aberta por Victorino Núñez e os Centristas de Galicia.

Como profesional do xornalismo, hei de recoñecer que estaría encantado de presenciar un deses encontros “breves e intensos”, para levantar acta e poñer luz e taquígrafos, sendo testemuña impertinente dunha escea chea de caras de circunstancias. Do que si estou seguro é de que Rajoy non falou galego na intimidade con Baltar, agás que tivera que soltar algún improperio. Dalgún xeito, o pasado sábado mandárono outra vez ao poleiro. Quizais sexa bo momento para que faga un curso intensivo en A Galiña Azul.

Siga lendo este artigo...

O Xestal


Antón Baamonde

Todos os que xa imos tendo uns anos lembramos ao Xestal, a quen Xosé Manuel Pereiro, chama con acerto “O noso Lenny Bruce”. Moi pouca xente tivo, como el, valor para enfrontarse a un medio asfixiante e no que todo se volvía gris.

Nun país tan complicado como Galicia, cheo de tantos medos e de tanta vergoña, el tirou para diante co humor popular, co galeguismo e coa súa identidade sexual. Estaba entre moitos mundos e tal vez non pertencía enteiramente a ningún, o que fixo a súa vida moi complicada.

Aqueles discos de 45 R.P.M cos chistes do Xestal eran algo sorprendente nesa época. Non ían na mesma cesta que os discos de Edigsa/Xistral cos versos de Manuel María (aquel “acuso á crase media” co que algúns de nós inferíamos outras posibilidades de ser) ou as cancións de Voces Ceibes, dende Xerardo Moscoso ata Xoán Rubia.

Viñan dun mundo máis popular e non eran fáciles de catalogar dende os criterios da época. Máis tarde, foi unha das voces da protesta en Baldaio, e, como era natural na época, iso costoulle incrementar a superficie do círculo de tiza no que foi metido.

Siga lendo este artigo...

30/01/10

A República Independente de Ourense


Manuel París

O triunfo de Manuel Baltar Blanco no Congreso do PPdeG en Ourense desta mañá supón un grave pau para Núñez Feijóo, que apostou todas as súas cartas a cabalo perdedor. Jiménez Morán, o ousado adversario, terá que replegarse a terras de Verín e disfrutar como poida do Antroido de Laza, se aínda lle quedan ganas. De nada serviron as ameazas de intervención de Alfonso Rueda e a chamada a capítulo de Rajoy, obrigando a desfilar a Baltar Sr. por Compostela e Madrid. Gañaron por goleada os partidarios da República Independente de Ourense.

Feijóo ten un novo problema, por si foran poucos. Porén, hai quen pensa que, no fondo, foi o mellor que lle puido pasar, pois no caso contrario atoparíase cunha situación parella ao que aconteceu hai poucos anos en Lugo, cando prexubilaron a Cacharro e éste deixou de traballar para o partido. No caso de Baltar, hai que ter en conta que aínda mantén vivo Centristas de Galicia. Por outra banda, a fusión das caixas non vai cara adiante, senon que pasou a converterse nun debate permanentemente aberto a todos os niveis da sociedade. Como se pode entender iso? En Cataluña ou en Euskadi non se daría esta situación baixo nengún concepto, senon que fusionarían –como fixeron no seu día- as súas entidades, elevando posteriormente o acordo a público.

Sobre o baixo perfil dalgúns conselleiros, que non dan a talla, o presidente da Xunta debe ser consecuente e cumprir a súa promesa de “quen non acade as expectativas, iráse en decembro”. Case a metade do seu Goberno está enfrentado á sociedade. E sobre o decreto do galego, xa está cáseque todo dito, agás que o vindeiro venres 5 de febreiro presentarase simultaneamente en toda Galicia o libro “55 mentiras sobre a lingua galega”, editado por Laioventó. Sopran ventos favorables, deixemos que o noso barco continúe a singradura.

Siga lendo este artigo...

Metade anxo, metade marisco: outros tempos


Fermín Bouza

Hoxe acabei o día no Círculo de Bellas Artes vendo na Sala de Columnas un fermoso vídeo de longa duración sobre a nosa espléndida, celestial e crustácea paisana ("metade anxo, metade marisco") Maruja Mallo, a voz das vangardas chegando polo túnel do tempo e lembrándonos que romperon un mundo perceptivo e ideolóxico que, con todo, acabou gañando a batalla final (en fin: penúltima) e botounos a fartar de Galicia, de España e de onde fóra, para resituar de novo a vulgaridade e o convencionalismo como inacabable produto do terror e dos horrores nacional-católicos que aínda duran en tantos sectores rancios e agresivos do estado ou reino de España.

Un documental espléndido de Antón Reixa (dirección) e Antón Patiño (guión), que entenden a Maruja porque son da mesma casca (amarga), igual de bordos, igual de galegos e igual de loitadores pola nosa lingua á que Feijóo xibariza (e non só). Bos críticos comentan a súa fantástica obra, e entre eles un sobriño de Maruja (de apelido Conde, fino e intelixente de criterio), Antón Castro, Carmen Pena, Huici, De Diego, Osma, Vázquez Cereijo, Vázquez de Parga, Antonio e José Manuel Bonet, e aínda outros non menos finos de criterio pero cuxo nome se me escapou polas fírgoas da cabeza. Un bo fin para unha mala xornada.

Alegreime especialmente porque viña dunha deses debates feroces nos que un acaba por desbordarse e que teñen que ver coa ciencia e a universidade e ao fondo do escenario os ridículos procedementos de selección do persoal, de avaliación de persoal e de tortura do persoal. Todo salvo iniciar o camiño dunha ciencia sólida. Pero sei que é unha batalla perdida: sempre a gañan os mesmos, os burócratas, os contadores de artigos, os que escriben miles de folios para non dicir nunca nada, os que creen que investigar é refritir os traballos doutros e contalos mal facéndoos pasar por seus, e xentes desta extensa tribo de mil e unha patoloxías científicas que, con todo, atopas en todas as avaliacións, en todos os sistemas de cualificación, sexenios, quinquenios e plans quinquenais.

Unha rémora que, nalgunha das súas facetas, amargoume o día cun debate ridículo pero que me abriu a posibilidade (a providencia escribe dereito con liñas tortas) de ver ese documental e restaurar a miña mellor conexión con outros cronopios, outros seres humanos como Maruja Mallo, unha creadora dunha magnitude moi superior á que de momento se lle ha ir dando: unha das xoias creadoras deste século. E é galega, paisana e universal. Amiga de Xoán Carballeira, alcalde de Bueu no 36, do Partido Galeguista, fusilado, e en cuxa casa pasou algunha tempada. Maruja era un produto artístico exquisito e universal, pero moi do mundo republicano e progresista, moi doutro tempo, si hai que medir os tempos pola cantidade de ilusión que xeran na xente e polos tabús que esmagan. Foron anos doutra magnitude.

Non a esquecemos nin a ela, nin a todos os *Carballeiras nin a aqueles anos fantásticos de ciencia e creación artística. Aí está restaurada a Residencia de Estudantes como monumento a todo iso.

Siga lendo este artigo...

Haití invisible

Mario Paz González

Nestes días a desgraza sacou a Haití da invisibilidade na que se achaba para elevar o país antillano ao primeiro plano da actualidade. Como case todo o mundo, seguín a través dos medios a noticia, os avances no rescate de posibles sobreviventes, os atrasos na arelada chegada da axuda internacional… Estarrece sen dúbida ler as historias do horror, como a de Antoine que, tras camiñar máis dunha hora levando nos seus brazos ao seu pequeno morto, prega con abouxante desesperanza que lle deixen entrar ao cemiterio para soterralo coas súas propias mans e dese xeito evitar que o cadáver podreza á intemperie ou teña que botalo a unha das moitas fosas comúns improvisadas. Estarrece tamén, e admira, a coraxe de Louise que, malia soportar esa dor sen tregua que supón a perda dos seus, vai na procura do cadáver do seu marido entre os cascallos do Pazo de Xustiza de Porto Príncipe para soterralo, pero tamén porque, segundo relata á prensa, levaba os visados que permitirían aos seus fillos marchar a Francia e así fuxir a salvo do horror e da traxedia. Ao ler estas e algunhas outras historias –como a daqueles que sobreviviron acubillados quince días baixo os cascallos, ou a do pequeno Redjeson Hausteen, rescatado por uns bombeiros valisoletanos– penso na explicación que Carpentier deu a Ramón Chao sobre o título da súa novela O reino deste mundo (1949), na que relata o proceso da degoirada independencia de Haití a comezos do século XIX: “dentro da súa miseria, capaz de amar no medio das pragas, o home só pode achar a súa grandeza, a súa máxima medida no reino deste mundo”.

A excelente novela do cubano, que non tardou en converterse en paradigma do chamado “realismo máxico” hispanoamericano ao entretecer realidade e marabilla nunha complexa armazón, profundaba na procura dunha conciencia americana propia, afastada do colonialismo secular. Ese colonialismo que en Haití crebou coa revolución de escravos liderada por Toussaint Louverture que, en 1804, conseguiu a desexada independencia de Francia logo de violentos combates coas tropas napoleónicas. A pesares diso, víronse na obriga de pagar unha sinistra “indemnización” a Francia polo menoscabo que supuña para o enriquecemento do país galo a perda desa colonia. Sen dúbida foi esta débeda, así como a acción dos sucesivos gobernos locais, incompetentes e corruptos, ou as discutibles intervencións internacionais de países como os Estados Unidos, o que fixo de Haití, segundo o último informe da ONU, o país máis pobre de América Latina, agrilloado polo altísimo analfabetismo en contraste cunha esperanza de vida en grao sumo baixa en pleno século vinte e cun 80 % da poboación vivindo no limiar da pobreza en míseras casarellas nas que nin sequera teñen auga corrente. Basta botar unha ollada ao Google Earth para comprobar isto e ver, de paso, o imparable avance da deforestación en comparanza co seu veciño, a República Dominicana.

Pero alén destes e outros moitos datos, todos eles estarrecedores, a única verdade inmediata que podemos dexergar é que esta terrible traxedia, que desbaratou as vidas de tantos, sacou momentaneamente a Haití da desaborida invisibilidade na que se achaba sumido para vergoña dos chamados países civilizados. Non debería ser posible, pois, a partires de agora seguir vivindo nesa acídia, nesa ignorancia, atordados polo envilecemiento moral do silencio, permitindo que a aldraxe que supón a presenza cotiá do inferno e a pobreza froito do egoísmo duns poucos siga a estenderse con impunidade converténdose nunha monstruosa normalidade para un occidente que prefire mirar cara a outro lado.

Nos xornais dos últimos días a presenza da traxedia haitiana foi enfraquecendo cada vez máis. O país, a súa vergoñenta miseria, non tardará moito en voltar a esa asexante invisibilidade na que se achaba. Antes de que isto ocorra sería precisa unha reflexión global, sería necesario expor verdadeiros cambios na orde mundial si queremos facer un lugar máis habitable do reino deste mundo.

mariopaz@avozdevilalba.com

Siga lendo este artigo...

O Consello da Cultura fará pública o martes a súa opinión sobre o decreto

Redacción

O Plenario do Consello da Cultura Galega (CCG) discutirá para a súa aprobación o vindeiro luns o seu ditame respecto das bases para a elaboración do decreto do plurilingüismo presentadas pola Xunta de Galicia, que darán a coñecer o martes ás 12.00 horas, en rolda de prensa, o seu presidente Ramón Villares e o coordinador da comisión que analizou o documento, Henrique Monteagudo.

Tras a celebración do Plenario e no caso de aprobarse o ditame, devandito documento será remitido á Consellería de Educación e Ordenación Universitaria, mentres que ao día seguinte Villares e Monteagudo explicarán paso por paso os contidos do texto, que se distribuirá aos medios de comunicación e publicarase na web www.consellodacultura.org.

A comisión que elaborou o ditame foi nomeada pola Comisión Executiva do Consello da Cultura Galega, e está composta polos membros do Plenario Henrique Monteagudo Romeu -coordinador-; Rosario Álvarez Branco; Víctor Fernández Freixanes; Xosé Antón García Caridad; Ramón Máiz Suárez; Helena Villar Janeiro; e por Felipe Ferreiro Feijoo e Bieito Silva Valdivia como asesores.

Deste xeito, darase a coñecer a valoración con respecto ao decreto do galego no ensino da Xunta, tras as críticas ao texto por parte da Real Academia Galega e tras a reunión mantida a pasada semana co titular de Educación, Xesús Vázquez Abad, que foi unha primeira toma de contacto "cordial" da que non avanzaron impresións.

Sobre o ditame, o CCG sinalou que será un informe que plasmará unha proposta de corte "institucional" similar ao documento presentado á Cámara e aos grupos parlamentarios, na que pediron a constitución dunha comisión para acordar o desenvolvemento do Plan Xeral de Normalización Lingüística.

Siga lendo este artigo...

29/01/10

Concerto Solidario: Pontevedra con Haití

Redacción

Con motivo da crise humanitaria en Haití, o vindeiro seis de febreiro celebrarase na Praza do Teucro un concerto solidario “Pontevedra con Haití” para recaudar todo o posible para o pobo haitiano. Esta iniciativa xurdiu a partires dun grupo creado na rede social Facebook que se movilizou para crear un concerto solidario na provincia en favor de Haití. Na actualidade este grupo conta con máis de 3.600 seguidores que mostraron o seu interese en participar de diversas formas na causa. Tralo chamamento que fixemos solicitando axuda desinteresada a entidades públicas ou privadas, obtivemos a resposta inmediata e o apoio incondicional do Concello de Pontevedra, así como das empresas privadas: Veteris, Gadis e Ernie Produccións e de numerosos locais da zona vella como: Karma, Rubick, Cordura e o Camarú.

O concerto solidario: Pontevedra con Haití celebrarase o vindeiro 6 de febreiro na praza do Teucro cedida polo Concello de Pontevedra, das 17.00 ás 00.00 h. Nel participarán oito grupos seleccionados entre as cincuenta bandas que mostraron o seu interese por participar. Os grupos que participan son: Portrait, Dismal, Drama, Samuel Levi, Marvel, Eladio Santos y Querido Extraño+ Pulsa Denura. Do mesmo xeito, unha vez rematado o concerto haberá unha ruta de pubs solidarios onde os asistentes poderán escoitar a mellor música da man dos dj´s: Sergio Lagartija, Illmo.Señor Fiuza, Charli_e, Sandrita Dinamita, Picnic & Dddelirio que pincharán nos locales da zona que colaboran ca causa.

Todos os beneficios destinaranse á Cruz Roja Española para a causa de Haití, por ser unha das organización internacionais máis serias no seu traballo e que contan con experiencia en terreo. Pedimos a colaboración de todos por unha boa causa, o seis de febreiro únete a esta iniciativa e contribúe no que poidas para axudar a minimizar os efectos devastadores desta catástrofe. Todo aquel que queira poñerse en contacto coa organización poderá facelo a través do correo electrónico conciertosolidario@hotmail.com ou entrando na páxina de Facebook Concierto Solidario: Pontevedra con Haití.

Siga lendo este artigo...

"Queremos galego" denuncia manipulación na TVG


Redacción

A plataforma 'Queremos galego' denunciou o "uso partidista e manipulador", que ao seu xuízo, o Partido Popular realiza dos informativos da Televisión de Galicia, en referencia ao tratamento da cadea sobre o decreto do galego.

Así, lamentou que o PPdeG "pretenda convencer das bondades dun decreto exterminador do galego", a través, segundo expresou, de "informacións cernadas e sen contraste de opinións".Xunto a isto, a plataforma acusou á cadea pública de basear a súa información "nos escasos centros onde o seguimento da folga foi menor", ao que engadiu que se recolleu a opinión de profesores que non secundaron o paro, así como de pais falando a favor do decreto para "minimizar o impacto da folga".

"As reportaxes sobre o inglés que emite a TVG parecen propios do NO-DO e exclúen a voz dos pedagogos, porque rexeitan este decretazo", subliñou o colectivo. Ademais, resaltou que o PP "quere ocultar co inglés a súa agresión contra o galego", pois, ao seu parecer, "o problema" do decreto é que "non garante que os estudantes rematen cada etapa educativa coas destrezas lingüísticas tamén en galego", destacou. "Pero por máis que se manipulen as noticias, non van enganar aos miles de persoas que o pasado día 21 colapsaron a capital de Galicia", advertiu a plataforma.

Siga lendo este artigo...

PuntoGal presenta a súa iniciativa na 10ª Reunión do ICANN Studienkreis

Redacción

Os pasados 21 e 22 de xaneiro a cidade condal acolleu a décima Reunión do ICANN Studienkreis, unha rede aberta de individuos de diversos ámbitos do mundo Internet: sector privado e académico, sociedade civil, medios de comunicación e gobernos. Baixo o título “Gobernanza de Internet e nomes de dominio” esta edición do ICANN Studienkreis reuniu a expertos de diversas nacionalidades para tratar cuestións vencelladas a Internet e a súa xestión: análise das actividades desenvolvidas pola ICANN e o IGF (Foro da Gobernanza de Internet), estratexias para novos dominios xenéricos, Nomes de Dominio Internacionalizados, futuro de Internet, etc.

Durante a primeira xornada presentouse detalladamente o Plan Avanza, así como os principais desafíos e éxitos na xestión do dominio de código de país .es e do dominio xenérico .cat para a lingua e cultura catalá, respectivamente.

Outra das sesións centrouse no proceso de introdución de novos dominios xenéricos e contou coa exposición de proxectos de novos dominios xenéricos, entre eles .berlin, para a cidade alemá, .music, para o mundo da música, .eus, para a lingua e cultura éuscara, e .gal, para a lingua e cultura galega, estes dous últimos dentro dos chamados “dominios culturais e lingüísticos”, que contan cun precedente exemplar: o .cat. Este tipo de dominios non están restrinxidos a un territorio concreto, senón a unha cultura e lingua específicas.

Unha representante do PuntoGal explicou a importancia de contar cun dominio propio para a comunidade cultural e lingüística galega como ferramenta para obter unha maior visibilidade a nivel global e para promocionar a cultura galega e o uso do galego na rede. Ademais destacou que o .gal será o lugar común virtual para a ampla comunidade emigrante galega.

Pre-solicitude de novos dominios
Tamén se discutiron as propostas que está a estudar a ICANN para avanzar no proceso de concesión de novos dominios, cuxos prazos previstos xa foron adiados en varias ocasións debido aos problemas xurdidos no estudo da súa implementación: protección de marcas, seguridade e estabilidade do sistema de nomes de dominios, etc.

A ICANN está analizando a proposta “Expressions of Interest”, unha “pre-solicitude” segundo a cal os candidatos enviarían o nome do dominio solicitado e información da entidade solicitante e a candidatura. Esta vía permitiría coñecer con máis exactitude o número e tipo de candidaturas que se presentarán, analizando os posibles problemas, pero non equivale á apertura inmediata do proceso. O modelo proposto por ICANN, aberto a comentario público, propón a obrigatoriedade de enviar a pre-solicitude, que se faría pública, para todos os que desexen participar na primeira rolda. O vindeiro mes, ICANN tomará unha decisión en canto a esta proposta, baseándose nos comentarios recibidos pola comunidade e na súa propia análise.

Siga lendo este artigo...

Apoio da AELG á carta dos Premios Nacionais

Redacción

A Asociación de Escritores en Lingua Galega, agrupada na actualidade entorno a un colectivo de 381 autoras e autores, representantes da creación literaria en lingua galega, expresa o seu apoio aos once escritores galardoados no seu día co Premio Nacional, nas modalidades de narrativa, teatro, ensaio, tradución e literatura infantil e xuvenil, e comparte o seu reclamo da necesaria valoración responsábel e obxectiva para a cultura galega, pensada e (re)creada en galego, entendéndoa sempre integrada nun escenario permeábel e aberto ao mundo desde a procura da necesaria reatroalimentación que comeza polo coñecemento, apreciación e dignificación do propio.

A concesión dos Premios Nacionais aos escritores e á escritora en lingua galega asinantes, por parte do Ministerio de Cultura do Estado español, desde o ano 1985, ratifica a capacidade de os nosos creadores e creadoras seren autores dunha creación literaria exportábel alén das nosas fronteiras que nos enche de orgullo e admiración, e que só require destinatarios e receptores con vontade de se aproximar a ela e interpretala como un legado senlleiro dentro doutros parámetros globais.

Coñecer e recoñecer publicamente a cultura galega en xeral, e a literatura galega dos nosos escritores en particular, é o primeiro paso necesario para superar tópicos arcaicos e caducos e acreditar definitivamente na capacidade, valía e potencial enriquecedor da súa divulgación, materia pendente aínda de abranguer cun proxecto contundente e de futuro.

Siga lendo este artigo...

28/01/10

Solidariedade dos xornalistas con Blanco Valdés


Redacción

A Asociación de Periodistas de Santiago de Compostela (APSC) rexeitou de modo enérxico e contundente o atentado con explosivo que tivo lugar no día de hoxe contra o catedrático da Universidade de Santiago e asiduo contertulio en medios de comunicación galegos, Roberto Blanco Valdés (na fotografía). A explosión, que so causou danos materiais por sorte, produciuse na vivenda habitual de Roberto Blanco, nas inmediacións da capital galega. A APSC considera sen lugar a dúbidas que se trata dunha acción intimidatoria de grupos radicais que non toleran a liberdade de expresión nin a discrepancia dialéctica en democracia. A APSC quere amosar toda a súa solidariedade e afecto con Roberto Blanco e a súa familia.

Siga lendo este artigo...