A Xira de Vilalba, romaría global

Antón de Guizán.-

Achégase agosto e con él as festas do San Ramón en Vilalba, e como preámbulo A Xira, esa fantástica romaría ao pé do río Madalena que xunta nunha multitudinaria convocatoria a milleiros de romeiros da Chaira e de fora nun eteroxeneo convivio de idades, costumes, aficións e gustos.

Esas modernas palabras de interculturalidade, interxeneracional, ou internacionalidade, cobran sentido nesta festa tradicional anarquica ao tempo que perfectamente organizada dun xeito natural e sin conflicto.

Os asistentes definen perfectamente os espazos en función de xeneracións, por idades e tipo de acampada, cos máis vellos ao pé do río en carpas e jaimas entre as que acampan en tendas os máis novos. Nun espazo intermedio, eses nin tan mozos nin tan vellos con espazos para grupos e na fraga a mocedade coa lóxica creatividade tanto nas tendas, verdadeira arquitectura selvática, como nas iniciativas de divertimento.

A Xira, paga apena disfrutala cando menos unha vez e non deixará de sorprender incluso aos máis experimentados en festas de todo tipo. Gastronomía, convivio, creatividade, alegría e espazo natural compartido por milleiros de persoas sen máis reclamo que ese, relacións de amistades para pasar dous días inolvidables fan desta macro festa unha romaría global na que a capital da Chaira se convirte en capital do mundo, que xira arredor do río Madalena.

22 ago, 2014

Manders e Uslé no CGAC

Redacción.-

Mark Manders (Volkel, Países Baixos, 1968) é un dos artistas internacionais máis relevantes das dúas últimas décadas e autor dun dos corpus de traballo máis persoais de cuantos poden verse no concerto internacional. Ademais de representar o seu país na 55.ª Bienal de Venecia, realizou exposicións en moitos dos museos e centros de arte máis importantes do mundo e participou en Documenta 11 en 2002. Unha variación do traballo que presentou na cita de Kassel estará presente no Dobre Espazo do CGAC.

Mark Manders é, fundamentalmente, escultor, e a súa obra ten un forte compoñente poético. Todo parte do seu xa lendario Self-Portrait as a Building, un traballo realizado en 1986, cando o artista tan só tiña 18 anos, o momento en que comprendeu que tiña “unha certa afinidade coa linguaxe das artes visuais”. Toda a súa obra posterior é unha variación incesante e aberta deste primeiro traballo, co que trata de entender algo aparentemente sinxelo pero asemade profundamente complexo: que o mundo está poboado por seres humanos e que estes seres humanos crean obxectos que os acompañan no seu devir vital. Partindo desta premisa, Manders creou un insólito universo formal que en ningún caso obvia esa fonte indispensable que é a poesía e, nun sentido máis amplo, a escritura; pero unha que non utiliza palabras, ou non sempre, senón obxectos, formas.

O CGAC acollerá este verán a súa primeira exposición individual en España, que reúne traballos realizados en todas as etapas da traxectoria do artista e inclúe obras procedentes de museos como o Stedelijk Museum de Amsterdam, o S.M.A.K de Gante, a Kunsthaus de Zúric ou a colección Rabobank, ademais doutras procedentes de coleccións privadas. En Santiago de Compostela poderanse ver tamén algúns traballos anteriores revisitados polo artista con motivo desta mostra.

Juan Uslé. Luz escura
Desde 1997 Juan Uslé (Santander, 1954) non deixou de traballar nunha serie de cadros que se coñecen como as súas pinturas negras e que ocupan un lugar central no conxunto da súa obra. Nas xa cincuenta pinturas da serie Soñé que revelabas, a maioría executadas de noite, Uslé leva a cabo unha disquisición atenta e reflexiva sobre as condicións estruturais da pintura e do proceso de pintar. Cada pincelada está cargada de significado en dous sentidos diferentes: por unha banda, representa o xesto pictórico e encádrase na tradición de reflexión metapictórica da pintura abstracta e, por outro, cada pincelada pode ser considerada unha expresión do pulso do pintor, que transforma as obras en manifestacións da conexión directa e sensual do corpo do artista cos seus cadros.

Esta combinación dunha aura pictórica subxectiva e poética xunto coa introspección conceptual do medio que define todos os traballos de Uslé fan da obra deste artista una das máis grandes do noso tempo. Todo isto cobra aínda maior relevancia polo feito de que Uslé leva moito tempo vivindo e traballando entre Nova York e España, e a combinación da énfase da pintura barroca católica coa obxectividade intelectual conecta as tradicións pictóricas europea e norteamericana.

A exposición, organizada polo Kunstmuseum Bonn en colaboración co CGAC, conta co apoio de Acción Cultural Española (AC/E) e chegará a Santiago de Compostela, tras a súa presentación en Alemaña, en xullo de 2014. Con ocasión da mostra, editouse un catálogo con textos de Ángel González, Raphael Rubinstein e Stephan Berg.
- See more at: http://cgac.xunta.es/GL/exposicion-detalle/42/juan-usle#ad-image-0

21 ago, 2014

A aplicación LEME

Redacción.-

“Temón, sentido” é o significado de LEME, a aplicación web que o Consello da Cultura Galega (CCG) puxo en marcha para facilitar a descuberta do territorio. Desde teatros, auditorios ou galerías de arte ata castelos, castros ou espazos literarios, a aplicación permite localizar a cultura galega desde calquera dispositivo móbil. Esta ferramenta acaba de incrementar a súa potencialidade coa incorporación de 12 000 novos recursos, que se suman aos 6000 cos que comezou a andar hai un ano. Ademais, agora a aplicación tamén está dispoñible para Android.

A aplicación gratuíta e aberta para dispositivos móbiles (IOs e Android) está orientada á descuberta dos equipamentos e recursos culturais galegos, para profesionais da xestión cultural e tamén para turistas e amantes da cultura galega, e calquera pode contribuír ao seu contido. Agora, acábanse de incorporar 12 000 novos recursos chegados de Turgalicia e de iniciativas cidadás, como é a entidade Patrimoniogalego.net. Deste xeito, aprovéitanse as potencialidades de LEME, pensada para que outras entidades e usuarios poidan incorporar á aplicación, de xeito gratuíto, os seus espazos xeolocalizados e crear un gran centro de recursos móbil sobre a cultura de Galicia.

Hoxe en día, a categoría de patrimonio cultural é a que conta con maior número de recursos, con 9947 entradas. Séguelle o equipamento cultural, con 4514 entradas, e patrimonio natural, con 1375 rexistros. Ademais, esta aplicación permite xeolocalizar 38 centros de interpretación, 46 teatros e auditorios, 134 cines, 295 museos, 391 galerías de arte e 639 arquivos e bibliotecas.

LEME nutriuse inicialmente dos contidos das bases de datos de información xeográfica do Consello da Cultura Galega, como o Mapa de Equipamentos Culturais, os Roteiros da Cultura Galega e o proxecto As Escolas da Emigración, ofrecendo de partida máis de 6000 localizacións ao longo de toda Galicia. A aplicación foi desenvolvida tecnicamente pola empresa Sixtema.

Dous perfís diferenciados
A app está pensada para dous perfís diferenciados: dunha banda, para o usuario facer turismo cultural a través de rutas guiadas seguindo o ronsel de destacados escritores do país, consultar espazos de celebración de eventos e, mesmo, explorar, anotar e compartir novos espazos culturais que o usuario considere relevantes. Da outra, para técnicos e xestores culturais, que lles facilitará a localización e coñecemento das infraestruturas culturais do país á hora de realizar o seu traballo profesional.

20 ago, 2014

Exposición Manuel Rodríguez López

Xulio Xiz.-
A exposición “MANUEL RODRÍGUEZ LÓPEZ, emigrante galego-poeta obreiro”, pode ser visitada na Casa da Cultura vilalbesa ata comezos do próximo mes de setembro, coincidindo coas festas patronais de San Ramón e Santa María.
A mostra, que forma parte do proxecto do mesmo nome, é unha iniciativa de Galicia Digital, coa colaboración do Concello de Paradela e a familia do escritor, apoiada pola Xunta de Galicia, Vicepresidencia da Deputación Provincial de Lugo, Concello de Lugo e Real Academia Galega. Nesta ocasión, tamén polo concello de Vilalba.
É unha mostra itinerante formada por 8 paneis dobles, na que se reflicte a vida, obra e actividade xornalística e social do escritor nado en Paradela, que escribiu a maior parte da súa obra na emigración catalana, e que o seu concello natal ten declarado Fillo Predilecto, deulle o seu nome á Casa da Cultura, e ten instituido un certame na súa honra que vai chegar á XX edición.
Que esta exposición visite agora a Vilalba, precisamente cando se vai fallar a XL edición do seu certame literario, é un xeito de irmandar e resaltar a afinidade de dous concellos lucenses con certame literario propio, nos que a institución municipal edita as obras premiadas nun libro.
Esta exposición comezou o seu percorrido hai un ano en Paradela, pasando por Lugo, Begonte, Sarria, Portomarín e Santiago. En setembro viaxará a A Coruña (Biblioteca Nodal e Real Academia Galega), e en outubro a Barcelona, onde o escritor homenaxeado foi o cronista das actividades dos galegos en Cataluña, e o contacto permanente entre os galegos do exterior e os do interior.
Participaron no acto inaugural, o Alcalde de Paradela, José Manuel Mato; a viuva, fillos e neto do escritor; o director de Galicia Digital, Antonio Giz e o alcalde de Vilalba, Gerardo Criado. O cantautor Alfredo González Vilela, lucense de Becerreá afincado en Barcelona, interpretou cancións con letra de Manolo Rodríguez (CANTAR DE CEGO  e  OUH GALICIA DO ALEN) e o violinista residente en Bristol (Reino Unido), de 15 anos de idade, neto do homenaxeado, Carlos Rodríguez Otero, interpretou ao violín CZARDAS, de Vittorio Monti e a DANZA HÚNGARA nº 5 de Brahms.
Información sobre MANUEL RODRÍGUEZ LÓPEZ pode obterse na web www.manuelrodriguezlopez.org, onde tamén figura o contido dos paneis desta exposición.

19 ago, 2014

Axudas a produccións audiovisuais

Redacción.-

A Consellería de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria publicou o pasado 13 de agosto a nova convocatoria de axudas para producións e coproducións audiovisuais de contido cultural galego cunha dotación de 2.000.000 euros, un 81,8 por cento máis que en 2013. Xunto con este importante incremento na contía total, que será distribuída en tres anualidades, as bases deste ano introducen unha reestruturación das modalidades de subvención, entre outras novidades a través das que se busca atender as necesidades específicas dos procesos de produción cinematográfica e televisiva.

Xestionada por Cultura e Educación a través da Axencia Galega das Industrias Culturais (Agadic), esta convocatoria de 2014 articúlase arredor de tres categorías de axuda, con cadanseu subapartado para os diferentes tipos de produtos audiovisuais que son obxecto de apoio: longametraxes de ficción ou documentais, curtametraxes e longas de animación, así como producións para televisión. Nos tres casos, os proxectos deben ser levados a cabo por produtoras independentes.

No caso da modalidade A (longametraxes de ficción ou documentais), distínguese entre as longas de autoría galega –“aquelas nas que dous dos seguintes profesionais: director, guionista ou produtor executivo, conten con máis de dous anos de actividade profesional acreditada en Galicia”– e as que, mesmo sen dispoñer desta condición, contribúen a fomentar o tecido industrial do sector audiovisual galego e posúen, ao tempo, un especial valor cinematográfico, cultural e social.

Curtametraxes de animación
A través do apartado dirixido especificamente aos traballos de animación (modalidade B), que mantén a categoría destinada ás longas cinematográficas, apoiaranse por vez primeira as curtametraxes de autoría galega que promovan o talento creativo e técnico da nosa Comunidade, ademais de ter vocación de difusión e un alto potencial de se converter en longametraxes.

En canto á modalidade C e baixo o epígrafe “producións ou coproducións de autoría galega destinadas a ser emitidas en televisión”, impulsarase a realización de longametraxes e miniseries de ficción, longametraxes documentais e series de animación infantil e xuvenil.

A nova redacción das bases tamén introduce cambios relativos aos importes máximos das adxudicacións para cada unha das devanditas submodalidades, á súa xustificación ou aos criterios de valoración, entre outros apartados recollidos nas bases que se publican hoxe no Diario Oficial de Galicia (DOG).

Prazo de solicitude
De acordo con elas, as solicitudes poden presentarse na Agadic desde mañá e ata o vindeiro 13 de setembro, preferiblemente por vía electrónica a través do formulario normalizado dispoñible na sede electrónica da Xunta de Galicia (https://sede.xunta.es), pero tamén en soporte papel mediante calquera dos outros medios que se especifican na convocatoria.

A súa adxudicación resolverase mediante o procedemento de concorrencia competitiva, no que unha comisión puntuará as propostas seguindo un baremo preestablecido. Con tal fin, teranse en conta aspectos relacionados coa calidade do proxecto (interese e potencial, valoración do guión, e se contou con subvención previa da Agadic nas convocatorias para o desenvolvemento de proxectos audiovisuais ou escrita de guión), a súa relevancia cultural (presenza do idioma galego na versión orixinal, contribución do proxecto á cultura galega etc.), a súa achega á cinematografía galega e á promoción do talento audiovisual da nosa Comunidade (lugar de rodaxe –situación dos estudios, no caso da animación–, equipo creativo e artístico vinculado profesionalmente a Galicia, dirección novel ou porcentaxe de mulleres no equipo autoral e creativo) e a súa viabilidade económica e industrial (plan de financiamento, solvencia técnica da produtora, deseño da produción e estratexia de márketing e difusión).

Esta é a principal liña de investimento do programa xeral de subvencións da Agadic ao sector audiovisual, que conta cun orzamento de 2.530.000 euros (un 92,25 por cento máis que en 2013) para as súas cinco convocatorias de 2014. No marco deste mesmo plan de apoio, xa foron publicadas as axudas ao desenvolvemento de proxectos (175.000 euros) e as destinadas por primeira vez a festivais audiovisuais (90.000 euros). Así mesmo, está previsto que nos próximos días se convoquen as dirixidas á promoción do talento audiovisual galego por un importe total de 145.000 euros. O calendario de convocatorias deste ano completarase coa posta en marcha dunha nova liña centrada na difusión e comercialización, cunha dotación de 120.000 euros.

I Festival Hércules Brass en Celanova

Redacción.-

O I Festival Hércules Brass celebrarase en Celanova do 23 ao 30 de agosto e, entre os seus obxectivos, está ofertar clases maxistrais e concertos de música de cámara de grupos galegos, fomentar a cultura musical da rexión ourensá e ampliar e actualizar a formación teórica e práctica dos participantes.


Tanto a entidade promotora, a asociación cultural Xingros, como as institucións colaboradoras, pretenden que o festival teña continuidade e que a cita se celebre cada ano, a finais do mes de agosto, mantendo sempre o nivel dos artistas nacionais e internacionais.

Do total das actividades que se levarán a cabo no Festival destacan os concertos de Marina Gundín e Francisco J. Galán, Hércules Brass Quintento e Enrique Crespo, o Quinteto Rubato ou a Banda de Música de Celanova entre outros. Ademais dos espectáculos musicais, ofértanse os cursos de metal e percusión: trompeta, trompa, trombón, tuba e percusión con profesores tan destacados como Rubén Simeó (solista internacional), Alfredo Varela (solista da Real Filharmonía de Galicia), Jon Etterbeek (solista da Orquesta Sinfónica de Galicia), Guillermo Collazo (colaborador Royal Concertgebouw Orchestra) ou Jesús Porta (solista NDR Sinfonieorchester). Cómpre recordar que O Barallete, Bruno Santos dará unha conferencia o vindeiro sábado 30 ás 18 horas.


‘Festival Hércules Brass’ está principalmente destinado tanto aos estudantes de música de todos os niveis como aos músicos profesionais ou público en xeral. O custe da matrícula oscila entre os 90 e os 180€ e para inscribirse pódese visitar o enlace www.herculesbrass.com ou solicitar información no teléfono 679 846 318 ou no correo electrónico info@herculesbrass.com.

Revista A Voz de Vilalba en PDF

Redacción.-

A revista dixital "A Voz de Vilalba", que vén publicándose ininterrumpidamente con carácter mensual desde abril de 2008, seguirá ofrecendo aos seus lectores unha ampla selección dos textos que se publican na web, pero vai variar a súa periodicidade pasando a editar só dos números anuais: un a finais de decembro ou comezos de xaneiro e outro a finais de xuño e comezos de xullo.

Tanto os números pasados, como os vindeiros, poderán seguir descargándose gratuitamente da nosa hemeroteca, así como os números especiais.

18 ago, 2014

Os contos mínimos de Agustín

Redacción.-

A última anotación antes do verán no blog de Agustín Fernández Paz foi o pasado 12 de abril, pois o blog de Gagarin absorbeu a actividade do escritor por completo. Por iso, agora no verán, retoma o blog principal ofrecéndonos unha serie de "Historias mínimas", a maior parte delas inéditas, como a que inicia a serie e que reproducimos a continuación:

SOBRE A ORIXE DAS GALAXIAS
Agustín Fernández Paz.-

Os cosmólogos sosteñen que primeiro foi o Big Bang, e que despois o universo comezou a expandirse a velocidades vertixinosas. Ao tempo, aparecían as primeiras partículas elementais que non tardarían en iniciar as múltiples combinacións que darían lugar á materia que coñecemos. E afirman tamén que as galaxias que se afastan unhas doutras a través dun espazo cósmico sorprendentemente plano, non son máis que os grumos procedentes da gran explosión primixenia.

Niso pensaba eu mentres o leite saía a burbullóns fóra do cazo e se dividía logo en enormes pingas redondeadas que esvaraban veloces pola superficie da cociña de ferro. Pero miña nai entrou berrando: «Que se che vai o leite, pasmón!», e deume unha labazada por non quitar a tempo o cazo do lume. Sempre, meditei con tristeza, atopou atrancos insalvables a investigación científica neste país.


17 ago, 2014

Contra a mina de Triacastela

Redacción.-

A Asociación Socio-Cultural O Iribio, en representación da plataforma ContraMINAcción, ven de exixir, o día 13 de agosto, ao Concello de Triacastela a paralización inmediata de calquera actividade na mina a ceo aberto de Cementos Cosmos en Triacastela, dando un prazo de 24 horas para que a alcaldesa de Triacastela, Olga Iglesias Fontal, tamén deputada no Congreso en Madrid, actue nese senso en exercicio das suas competencias e evite as actividades ilegais que esta empresa está a realizar.

Cementos Cosmos levaba 10 meses coa sua actividade paralizada en dita explotación mineira despois que dita asociación tivese denunciado e exixido a paralización inmediata por carecer de licenza urbanística municipal. Non obstante, no pasado día 1 de agosto, a alcaldesa de Triacastela outorgou dita licenza, e nese mesmo día, Cosmos reiniciou a súa actividade, a un ritmo frenético, traballando fins de semana incluídos, mentras o Concello de Triacastela nos impedía o acceso ao documento da licenza. Finalmente conseguimos acceder a el, e comprobar como contén diversos requisitos e condicións de obrigado cumprimento, varios deles previos ao reinicio de dita actividade, que Cosmos está a incumprir, motivo polo cal demandamos a paralización inmediata da actividade.

Ademais disto, o outorgamento desta licenza é un escándalo, nun procedemento cheo de irregularidades, ilegalidades, contradiccións e indicios de prevaricación, saltando calquera avaliación ambiental, nun lugar onde é unha auténtica barbaridade a autorización dunha explotación mineira, polo que xa anunciamos que será recurrida demandando a súa anulación.

A concesión mineira «Don Isidro nº6043», de 11 cuadrículas en recursos C) que posúe Cementos Cosmos en Triacastela despois dun oscuro proceso de reclasificación durante a etapa de Fernando Blanco como conselleiro de Industria nunha trapallada sen precedentes, está sobre 5 aldeas, corta vías de comunicación, usurpa monte comunal, etc ... todo con o beneplácito das diferentes administracións, que sempre actuaron e continuan a actuar ao servizo dos intereses de Cementos Cosmos e contra os viciños de Triacastela.

Alén diso, esta mina a ceo aberto, cun impacto paisaxístico brutal, está en plena Rede Natura, no LIC Ancares-Courel, nunha área onde se documentan ducias de especies protexidas e hábitats de altísimo valor, pero esta concesión foi outorgada sen avaliación ambiental, e agora a licenza municipal tamén é outorgada sen calquera avaliación ambiental, coa permisividade da Consellaría de Medio ambiente.

Está sobre un cauce fluvial, afectando ainda o Domínio Público Hidráulico tamén doutro río, cun expediente sancionador sen executar por parte da Confederación Hidrográfica Miño-Sil, que inicialmente emitiu informe desfavorável no pasado mes de xuño alertando de mais dunha ducia de ilegalidades, pero que inexplicablemente emitiu o mesmo informe dicindo o mesmo, só que informando favoravelmente no pasado 16 de xullo.

Dita explotación mineira está fisicamente sobre o xacemento arqueolóxico da Cova de Eirós, danando gravemente o centenar de pinturas rupestres debido a filtracións de auga ao ter sido retirada a capa de terra e rocha sobre ela, amais de ter destruído xa outra cova similar e ameazar coa destrucción física outras tres ainda sen estudar.


Apesar da modificación en 2012 da delimitación e da área de protección do Camiño de Santiago ao seu paso ao pé desta explotación mineira, o impacto paisaxístico que ten desde el durante moitos quilómetros é tan brutal, que o Comité Asesor do Camiño de Santiago manifesta a incompatibilidade desta actividade extractiva cos valores patrimoniais do Camiño de Santiago, o cal non impediu que Juan Antonio Naveira Seoane, subdirector xeral de Protección do Patrimonio Cultural fixera ouvidos xordos e emitise informe favorável ao outorgamento desta licenza municipal.


Poderíamos continuar a citar e describir os atentados contra os valores patrimoniais, ambientais, culturais, económicos e sociais da zona que supón esta explotación mineira, e poderíamos a continuar a citar os centos de ilegalidades ao redor desta explotación mineira, non obstante, o que aquí denunciamos é o constante e absoluto asoballamento que esta administración ao servizo das empresas mineiras perminen, autorizan e até promoven, e a destrucción irreversível que estas mafias producen.

Estas desfeitas promovidas por depredadores sen escrúpulos e os fieis lacaios ao seu servizo na administración destruen irreversivelmente un valioso tesouro e o noso futuro, sendo preciso pararlles os pés dunha vez por todas.


16 ago, 2014

Romería Labrega d'Os Vilares

Xulio Xiz.-

Amigos festeiros, moi boa tarde. Hai vintetrés anos - parece que foi onte mesmo - que fun pregoeiro da primeira Festa labrega dos Vilares, por petición de Xesús Veres –Suso do Vicentino- ao que eu xa había ben tempo coñecía, por ser curmán de meu cuñado, Manolo de Benedicto.

Era o 24 de agosto de 1991, e chamábase a festa que comezaba o FESTIVAL CAMPESTRE DOS VILARES, que nacía con todo o entusiasmo do grupo que Suso encabezaba, e que se daquela era todo unha promesa, agora precisamente é o momento de poder evalualo como magnífica realidade. Unha crónica publicada días despois na Voz de Galicia informaba que eu dixera que “os festivais son creadores de cultura”, e hoxe reafírmome no dito, engadindo que os festivais son creadores de cultura, de comunidade, de sociedade e de progreso.

E relendo aquel meu pregón, lembro que xa daquela houbo unha exposición de fotos, que estaba Manuel Marìa, que Maríca Campos leu un poema sobre Pedro Trapeiro, e que fixen unha lembranza especial para o home da cultura máis sobranceiro desta terra, Xosé María Díaz Castro, daquela aínda recente o seu pasamento.
Abogaba eu daquela porque a xente dos Vilares tivera un especial recoñecemento a Xosé María do Vilariño, un dos poetas máis importantes de Galicia, ademáis da escultura que Raul Río ía erguer nesta parroquia. Estando ben lonxe de pensar que case un cuarto de século despois nos xuntaríamos aquí, na edición número vintecatro da vosa Romaría, para honrar a Díaz Castro, precisamente no ano en que se cumpriron os cen do seu nacemento, e no que se lle dedicou o “Día das Letras Galegas”, que é a homenaxe máis grande que pode recibir un galego que dedicou a vida a escribir na súa lingua, e proclamar o seu amor á terra.

Dicía eu daquela, e reafirmo agora que no voso traballo comunitario, como parroquia, radicaba e radicará a vosa forza, o voso mérito. E que cando tódolos pobos, tódalas parroquias, tomen conciencia da súa forza, Galicia dará un paso adiante definitivo. Cando en tódalas parroquias e pobos xurdan vivas asociacións de veciños, culturais, cívicas, de amigos... Galicia será outra.

Semellarase máis á Galicia que soñamos tódolos que cremos en Galicia. Cando as asociacións se preocupen polos temas da cultura e da sociedade, Galicia será un país, unha nación, cun glorioso pasado pero tamén -e de xeito especial- cun brillante futuro.
Animábavos a que cada ano tomárades como unha obriga o costume de facer festa. Porque as parroquias morren tamén por iso, porque se quedan sen festas e sen feiras... Quedan sen festas porque se quedan sen xente; sen xente viva que queira facer festa.

Que ledicia comprobar vintetres anos despois que aquela iniciativa medrou e se fixo moi grande, que non era unha arroutada dun determinado momento senón que foi o primeiro chanzo dunha escaleira interminable que hai que recorrer co entusiasmo que levades empregado en facela firme, longa e lixeira... que ledicia poder decirvos hoxe, aquí, agora, que sodes xente firme e decidida, que sabe o que quere e pon toda a súa forza, a súa enerxía, en que iso que quere se faga realidade.

Dicía Antón de Guizán (Antón Tenreiro) hai uns días que o Festival de Pardiñas a primeira semana de agosto, e a Romaría Labrega da Chaira nos Vilares na fin de semana seguinte, fan de Guitiriz o centro do mundo. E é verdade, que o noso mundo facémolo a medida das nosas necesidades; das nosas realidades. E Os Vilares, precisamente este ano, concentraron a atención de todo o noso mundo –este país- porque homenaxeando a Díaz Castro homenaxéase a unha xente e unha fala, uns costumes e unha historia... Vilares foi e é ocentro deste mundo, do mundo que máis nos interesa, porque é o que temos máis preto, que sinte coma nós; que fala coma nós.

Hoxe, nos Vilares é festa grande. E se tempos novos requiren novas técnicas e novas celebracións, se en tempos unha gran ocasión de xuntarse nos Vilares era a Festa do Sete nas Reixas, hoxe o que pide o tempo e a xente é unha celebración que chame ás xentes do contorno e contaxie a ledicia que vos move, e faga dos Vilares unha patria pequena para quen queira facer festa ao estilo do país, festa labrega propia dunha terra que vivíu sempre de cara ao campo, do campo, e tendo no campo a raiz e xeito de ser e de sentir.

Cando hai vintetres anos vin ler o pregón da primeira Festa dos Vilares, fixen reconto das miñas lembranzas desta terra por ser lugar inmediato ao Buriz da miña xente, por proceder daquí familiares e amigos, porque aquí foi mestre benquerido Don Andrés, tamén vencellado familiarmente coa miña xente, e de xeito especial a Díaz Castro, co que tiven grande relación e naceu nos Vilares para nunca máis morrer e ser un dos inmortais das nosas letras. Pero faltoume algo por dicir...

Eu tiña daquela 44 anos. E non era vello abondo para valorar e ter presentes as cousas da primeira nenez. Agora, que sumo vintetres máis é o momento de ter vivas as primeiras lembranzas e ir esquecendo cousas máis recentes... E deime conta de por que a min me resultaba tan amigable o nome de Os Vilares, Os Vilares de Parga, Os Vilares de Guitiriz.

Nos meus lonxanos tempos vilalbeses miña nai contábame historias da súa nenez e mocidade, acontecidas nas terras altas do Caxado, nas aldeas do Freixo que pertencen ao concello das Pontes... Que se hoxe están todas elas vencelladas por estradas, daquela eran un laberinto de camiños só practicable para quen coñecese á perfección aquela comarca.

Desde que eu empecei a entender, falábame de que todos os invernos chegaban os trapeiros dos Vilares de Parga, que a ela lle parecía que tiña que ser moi lonxe, moi lonxe... unhas xentes esforzadas que dedicaban a primavera, o verán e mailo outono ao traballo do campo, e no inverno botábanse mundo adiante cunha auténtica vocación comercial e peregrinante... e que xunto cos zoqueiros, as costureiras, os mercadores de gando e outra xente que viña romper a monotonía da vella vida campesiña, constituían unha embaixada máxica para os nenos e a ocasión de falar do divino e do humano para a xente maior dunha comarca que se sabía residente na fin do mundo, á que chegaban unhas xentes lonxanas a comerciar con trapos, a levar os restos de roupa e materiais tecidos, a cambio de produtos marabillosos, nun magnífico labor de reciclaxe que para si quixeran hoxe os que tanto se esforzan para darlle unha nova vida ao material valioso que nos empeñamos en tirar.

Na miña nenez vilalbesa eu escoitaba falar dos VILARES DE PARGA, e se desde alí me parecía lonxe o Freixo das Pontes, tiña conciencia de que os Vilares quedaban aínda moito máis lonxe, co que a miña imaxinación infantil pensaba que os Vilares tiña que estar habitado por xentes viaxeiras como Simbad o Mariño, por xentes aventureiras como o histórico Marco Polo, por xentes descubridoras de novos mundos como Cristóbal Colón.

Quen me ía dicir a min que, andando o tempo, eu estaría nos Vilares, coñecería a súa xente, emparentaría con algúns deles, sería pregoeiro da súa primeira festa e repetiría case un cuarto de século despois!.

Quen me diría que onte pola tarde podería entrar na páxina web www.dosvilares.com, para comprobar unha presencia, que como Internet é tan ampla coma o mundo... que vades conseguir facer dos Vilares unha lareira de soños... que Xosé Antón Cascudo, un vilarego, fixo o documental definitivo sobre Díaz Castro... e que Díaz Castro ía ser o primeiro Trapeiro de Honra nomeado pola xente dos Vilares.

Coñecéndoo como coñecín, e sabendo que ninguén morre mentras alguén o lembra, eu estou seguro de que Xosé María do Vilariño, Xosé María de Galicia, no ceo dos galegos, está mirando para acó, sorrindo socarrón, e dicindo agradecido: ¡¡¡Estes veciños meus!!!.

Amigos: Xa me gustaría dentro de vintetantos anos máis estar aquí para comprobar que esto segue a medrar polo voso traballo, inxenio e constancia. E non sei se estarei daquela para moitos trotes, pero no caso de que chegue aló, se aínda me entero das cousas, ofrézome desde agora para virvos decir: Merecedes ser netos ou veciños, amigos ou paisanos, herdeiros daqueles trapeiros heroicos que camiñaban leguas inventando camiños para gañar a vida, deixaban a familia para mellor traballar por ela, e facían patria lonxe para gloria dos Vilares...

Deséxovos forteza e traballo en común; ledicia e festa; boa festa e bo porvir ó voso labor cultural. Que sigades a ser dignos herdeiros daquela xente especial. E que a vosa Romaría Galega da Chaira viva por sempre!.

Meus amigos: Que teñades unha moi feliz edición número XXIV da Romaría Galega da Chaira!.

Axudas da Deputación en materia deportiva

Redacción.- A Xunta de Goberno da Deputación aprobou esta semana as axudas a clubes deportivos e concellos en concorrencia competitiva. En total, destinaranse 630.000 euros para a promoción do deporte, dos que 500.000 van directamente a equipos e clubs deportivos e 130.000 van destinados a colaborar cos concellos. O vicepresidente da Deputación de Lugo e responsable da área de Deportes, Antonio Veiga, explicou que, “pese á crise, mantemos as mesmas cantidades do ano pasado porque nin os clubes de base nin as persoas que practican deporte na provincia de Lugo non teñen culpa ningunha desta crise”. Só nos últimos tres anos, a Deputación de Lugo investiu máis de 9 millóns de euros en deporte na provincia de Lugo, explicou.
Veiga afirmou que “con estas axudas democratizamos o deporte de base, todos os equipos e agrupacións deportivas da provincia poden beneficiarse destas axudas, tanto para a organización de actividades deportivas de natureza competitiva ou non competitiva e levar a cabo eventos deportivos. É fundamental que todas as persoas teñan acceso ao deporte independentemente da modalidade que sexa”.
O vicepresidente da Deputación entrou a definir a resolución das axudas que se aprobou esta mañá de xeito definitivo en Xunta de Goberno e que sairá publicada no BOP nos vindeiros días. Desta maneira, o número de solicitudes de axudas recibido este ano por parte de asociacións e clubes deportivos sitúase nunha cifra notablemente inferior á do ano pasado, 481 frónte ás 577 do ano pasado, mentras as solicitudes por parte dos concellos lucenses mantéñense, mesmo se incrementou ata as 111.
Antonio Veiga achacou este descenso do 16 por cento na actividade dos clubes deportivos da provincia á crise económica e dixo que “por iso é máis importante ca nunca que as institucións manteñamos a nosa aportación”. Puxo como exemplo o feito de que este ano haxa 30 solicitudes menos por parte dos clubes e asociacións deportivas para a realización de eventos deportivos nas distintas disciplinas deportivas, o que quere dicir que “hai 30 eventos deportivos que se viñan facendo e que este ano non se van facer porque os clubes non se animan a organizalos”, lamentou. “A Deputación mantén a mesma aportación que o ano pasado, o que quere dicir que os eventos que se siguen facendo (141 en total), recibirán máis cartos que o ano pasado”, dixo.
As axudas concedidas aos clubes da provincia por cada unha das categorías subvencionables son as seguintes; para actividade deportiva competitiva (organizada en competicións) concédense 191 axudas por un importe de 273.000 euros; para actividades deportivas non competitivas concedéronse 149 axudas por un importe de 116.100 euros, e para a organización de eventos deportivos 141 axudas dotadas cun total de 110.900 euros. En total son 481 axudas que se reparten os 500.000 euros totais.
Pola banda das axudas aos concellos, para o financiamento de gastos correntes derivados da organización de actividades deportivas concedéronse 49 subvencións por un importe de 43.600 euros e para a organización de eventos deportivos puntuais concedéronse 10 cunha cantidade de 6.400 euros. Para axudas á realización de investimentos en instalacións deportivas concedéronse 37 axudas que contan con 62.000 euros e, finalmente, para a adquisición de material ou equipamento deportivo concedéronse 15 axudas cun orzamento de 18.000 euros.

13 ago, 2014

Chega Vilalba Fusión

Redacción.- Será entre o venres 12 e o sábado 13 de setembro cando se fusionen nun festival o punk, o rock e a música electrónica baixo o escenario do complexo da Madalena, na capital da Terra Cha. Unha fin de semana coa mellor música made in Vilalba. Iso é o que ofrece o Vilalba Fusión, un festival gratuíto que nace das ganas de reunir en dúas xornadas diferentes estilos musicais (punk-rock, pop-inchable e música electrónica).

Grupos vilalbeses como Postergel, Irmandades do Falo e Mi Perro Vincent, xunto co Dúo Escobar, ofrecerán cadanseu concerto, interrompidos polas sesións de máis dunha ducia de djs, tamén vilalbeses: Antonio Currás, Diego Amido, Suso Novo, David García, Sito Click, Zalo, Marcos Peón, Kiko, Pedro Anido, Miguel López, Rivas, Álex Nite ou Félix Jorquera, entre outros. O programa recolle concertos na tarde do venres; mentres o sábado a música comezará a soar na Madalena dende máis cedo coa sesión vermú e estenderase ata ben entrada a noite. Haberá zona de acampada, mercadiño, gastrobar, mostras diversas e sorteo de agasallos.

6 ago, 2014

A Romaría Labrega da Chaira

Antón de Guizán.-

Achegase o verán e con él múltiples festivais, festas e romerías no noso País. A Terra Chá non vai ser menos pois son centos as festas que se celebran, desde A Pastoriza a Rábade, de Vilalba a Muras... vilas, parroquias, lugares que festexan o patrón,  o santo, e todo aquelo que forma parte da tradición popular.

Pero na inmensa Chaira, si hai un concello que destaca por iniciativas singulares en canto a celebracions festivas emblemáticas este é Guitiriz. O festival de Pardiñas a primeira fin de semana de de agosto, e a Romería Labrega da Chaira nos Vilares na fin de semana seguinte fan de Guitiriz o centro do mundo.

Xermolos creou e mantivo trinta e cinco anos o que hoxe é o festival máis antigo do País, o festival da música e da arte, absolutamente consolidado e cita ineludible de milleiros de persoas cada ano. Nin Ortigueira deu resistido ininterrumpidamente  tantos anos e só Moeche co seu festival Irmandiño en Ferrolterra resiste o liderado de Pardiñas desde o mesmo ano, tres semanas despois, auténticos guerreiros da cultura e do compromiso.

Pero si os devanditos festivais, realizados por asociacións e con constantes contratempos e moitas veces con escasa axuda institucional, se convirten en actos de resistencia heróica, unha pequena romería,  na parroquia veciña de Pardiñas, Os Vilares, o lugar de orixe do poeta Díaz Castro, con menos sona pero con grande mérito, leva xa vintecatro anos.

Hai casi un cuarto de século, uns mozos dos Vilares, da Asociación de Veciños, decidiron crear unha romería que lembrara aquela antiga Feira do Sete que se celebraba nas Reixas, a carón do adro da parroquia e da que só quedan as ruinas dos cobertizos abandonados. Alí, nunha finca próxima celebrouse os primeiros anos para posteriormente ser trasladada á caballeira do Cancelo, lugar no que aínda se celebra agora.

Entre os iniciadores desa romería estaba unha moza que hoxe promove o proxecto "Os Vilares, lareira de soños", Pastora Veres. Ela iniciou ese proxecto como realización dun encargo de Manuel María na inauguracion dunha exposición de fotos antigas dos Vilares no marco da romería labrega aló polo ano 94 cando lle dixo que debería plasmar a historia dos vilaregos nunha publicación que recollera tantas pequenas historias que se adiviñaban en cada imaxe.

A Romería Labrega da Chaira é un todo, romería no sentido máis ancestral, de xantares familiares, de música tradicional e de baile, de festival, pero sobre todo da lembranza doutros tempos non tal lonxanos e das labores deses tempos, as segas, as mallas, as carreiras, os xogos

Concursos de sega coa gadaña, carreiras de segadoras, carreiras a pé, a cabalo, en bicicleta, concursos de adestramentos de cans, e reivindicación dunha historia que marca ás súas xentes, aos chairegos, e que convida a sentirse orgulloso de ser o que somos.

Sen dúbida un evento destas características non tería resistido tantos anos si non estivera fondamente identificado co seu entorno e hoxe é unha celebración xa inevitable cada mes de agosto nos Vilares.

Este ano, como non podía ser demoutra maneira, a Romería Labrega vai adicada ao veciño máis importante da parroquia, Xosé María Díaz Castro, e o pregón correrá a cargo do grande persoeiro vilalbés Xulio Xiz, amigo personal de Diaz Castro e autor dun impagable documentario sobre o poeta, nun ano tan importante no que Os Vilares é a parroquia na que se centran as atencións do  país.

A parroquia dos Vilares, ten demostrado o seu dinamismo, a súa vitalidade desde sempre e a Romería Labrega da Chaira é un dos exemplos, grazas a moitos dos vilaregos comprometidos e participativos que a mantiveron ao longo de tantos anos, pero hai un que debe ser xustamente mencionado e que aínda sigue como un mozo traballando nesa e tantas iniciativas que se fagan nos Vilares, Suso de Vicentiño.

Este ano, o 9 e 10 de agosto, alí, como outros anos estará, sen dúbida, Xosé María Díaz Castro, cos seus amigos, os seus veciños e todos aqueles que queiran visitar a súa parroquia, a súa romería, os seus tempos. Alí nos veremos, na XXIV ROMERÍA LABREGA DA CHAIRA.

4 ago, 2014

XXXV Festival de Pardiñas

Redacción.-

Os días 1,2 e 3 de agosto en Guitiríz celebrarase o XXXV Festival de Pardiñas. O venres 1 ademais do Bloquinho de Xermolos co seu Taller de Batukada haberá o II Certame de Cantos de Taberna desde as 19:30.

O sábado 2 porán a música:

- Bloquinho de Xermolos

- Radio Cos

- Tacine & The Oriental Groove

- Eléctric Gozarela

- Trapallada

E o domingo para rematar o Festival de Pardiñas estarán:

- A Quenlla

- Niamh Ni Charra

- Guauchos

- Diplomáticos de Monte Alto

2 ago, 2014

Introducción á Agricultura Rexenerativa

Redacción.-

Hoxe sábado 2 de agosto ás 18:00 horas, terá lugar no local do Sindicato Labrego Galego CC.LL de Lalín unha charla onde se fará unha Introdución á Agricultura Rexenerativa, da man de Ana Digón, Coordinadora da rede ibérica de Agricultura Rexenerativa.

A proposta da Agricultura Rexenerativa nace do cambio total na forma na que vemos a natureza, dende unha visión do mundo como unha máquina e como reserva ilimitada de recursos, hacia unha visión sistémica da vida como un todo orgánico, vivo e espiritual.

Unha Agricultura que nace do carácter sistémico da vida e da necesidade de rexenerar a terra.

Unha proposta que harmoniza a agricultura na trama da vida. Trátase de xerar novas formas de relacionarnos coa natureza que nos permiten deixar de loitar contra ela para comezar a traballar e aliarnos con ela. Nesta alianza, se a unha das partes estalle indo moi ben, á outra vaille tamén ir ben, a fin de que esta alianza perdure no tempo.

Suspender o uso de pesticidas e velenos, é un paso cara a adiante ... pero non é suficiente. Non se trata de mudar insumos (produtos químicos) por outros (orgánicos), posto que se trata dunha reformulación do sistema, da xestión ... do xeito de facer, de pensar e de decidir; que non só permita potenciar os procesos da propia natureza para rexenerarse a sí mesma, senón para facer que os produtos BIO ou ecolóxicos sexan accesible á cidadanía.

Para calquera persoa que estea interesada en participar na charla, a entrada será libre e terá lugar no local do SLG en Lalín (rúa Monte Faro 38, baixo, Lalín ), ás 18:00 horas. Para obter máis información, poden chamar ao teléfono 986 792268 (Diego) ou con Antonio Carral (653315659).

As fotografías máis antigas de Galicia

Redacción.-

Alvarellos Editora rescata un documento único. Dez imaxes de Santiago de Compostela datadas en 1858. Unha selección das fotografías máis antigas de Galicia. O seu autor foi o artista compostelán Andrés Cisneros, todo un precursor da fotografía española, hoxe inxustamente esquecido.    

Parte destas imaxes integrarían un álbum de agasallo á raíña Isabel II, que en setembro daquel ano visitou Galicia. En 1858, a fotografía levaba pouco máis dunha década inventada, polo que esta serie, agora convertida en postais por Alvarellos, sitúa a Santiago entre as cidades de Galicia e España pioneiras no cultivo dunha arte que revolucionaría a nosa forma de ver o mundo. 

30 xul, 2014

Entroido de verán

Redacción.-

O 16 de Agosto as 17:00 H, dará comezo o Entroido de Verán de Vilalba.
Será na parte peatonal da Rúa Basanta Silva, e está organizado polos locais de hostalaría: Tamanaco, La Casa del Lobo, La Bujía e 31 do DEZ, coa colaboración do Concello de Vilalba.
Dende as 17:00 H, teremos animación musical na rúa, e o evento estará amenizado pola Charanga BCB.
O Entroido contará cun concurso de disfraces, e cun desfile as 20:00 H.
As bases pódense concultar nos locais organizadores, nas redes sociais do Entroido de Verán de Vilalba, ou na web do Concello de Vilalba.
Para participar no concurso poderanse apuntar, ata o 16 de Agosto as 16:00 horas, nos locais organizadores ou no email: entroidodeverandevilalba@gmail.com
No concurso establécense 3 categorías: Infantil, Adulto e Grupos ( 5 persoas ou máis ). E os premios para cada categoría son os seguintes:
Infantil: 
1º Premio: 50 euros
2º Premio: 25 euros
3º Premio: 15 euros
Adulto:
1º Premio: 100 euros
2º Premio: 50 euros
3º Premio: 25 euros
Grupos: 
1º Premio: 250 euros
2º Premio: 125 euros
3º Premio: 75 euros



28 xul, 2014

A liberdade que reclamades

Antón de Guizán.-

"¿E que pensades facer coa liberdade que reclamades?". A resposta sería tan longa que non pode ser formulada por un home, porque a liberdade pedímola para unha nación, e os anceios d-un povo son infinidos no tempo; pero, ademáis, non se lle pode conceder a ninguén o dereito de interpelar con semellante pregunta a unha nacionalidade privada de vivir a súa vida. Castelao (Sempre en Galiza).

Os galegos asistimos desde hai anos á paulatina perda de apoio electoral do nacionalismo, en cantidade de votos, en representatividade institucional e en apoio social a pesares da estructura creada en ambitos como o sindical, cultural, asociativo etc.

Lonxe de facer unha analise profunda do que pode ser un proceso de descomposición co resultado próximo ou lonxano cara ao residualismo, o nacionalismo galego leva anos facendo analises engañosas dos sucesivos resultados, maquillados deliberadamente en parte por intereses internas de control de estructuras partidarias, e en parte por unha tendencia histórica a pensar que o país está equivocado, negando calquer posibilidade que poda supoñer un descoñecemento ou falta de adaptación á realidade do país que se di defender.

Cal é logo a consecuencia da perda continuada de apoios, causas sempre esóxenas e interesadas? ou serán esas as coartadas perfectas para o inmobilismo, control do aparato politico e permanente xustificación do continuado retroceso?

O país semella alonxado da que debera ser a plataforma natural de defensa dos seus intereses, ben por etiquetas fomentadas polos rivais e medios de comunicación, pero alimentadas polo propio mundo nacionalista con actitudes distantes e mesmo initelixibeis para os propios galegos, o sectarismo, a autoexclusión, o elitismo ideoloxico...

Sen querelo, o nacionalismo tense adentrado nun proceso politico tan galego como o minifundismo, parcelandose a si mesmo con limitacións para si e para os galegos como a definicion de esquerda, espazo ocupado por organizacións estatais, un nacionalismo restrictivo que limita o ambito de representatividade politica no millor dos casos a douscentosmil votos e unha tendencia patoloxica a prescindir de referentes historicos e sociais.

Desta maneira, o nacionalismo limita o seu ambito de influencia politica e social porque renuncia a ser unha opción lexítima, diferenciada e libre, supeditado sempre a acadar maiorías para gobernar, ou a estar abocado a pactos e apoios previsíbles coa esquerda estatal.

Neste escenario, os galegos optan por propostas lexítimas e non por sucedaneos, e non o perciben como unha opción real de poder, sinon como un complemento.

Galiza precisa de unha opción politica autocentrada no país, integradora, que supere as dinámicas importadas nas que se prioriza a contradicción "esquerda-dereita" por diante da contradicción "Galiza-Estado" no seu ambito máis amplo, precisa de unha forza con vocación maioritaria, de poder, co obxectivo de acadar o pleno goberno e a independencia, desde a moderación e a modernidade.

Non é posible representar e defender os intereses de Galiza sen o apoio dos galegos, polo que hai unha necesidade urxente de refundar o nacionalismo galego (non só unha forza politica) porque non só nos xogamos a pervivencia de un instrumento politico sinon que nos xogamos a pervivencia do país.

O nacionalismo debe refundarse para acadar a confianza maioritaria dos galegos con unha profunda reformulación mesmo de premisas "intocabeis" ate hoxe, e preconceitos que o levaron a unha situación de coriente elitista, pura, pero a cada paso máis minoritaria agás contadas excepcións locais.

So unha pequena parte da sociedade galega é "nacionalista", pero unha parte maioritaria da sociedade galega se considera "galeguista", uns conceptos que non deberan estar distanciados pero que semellan confrontados.

O galeguismo histórico, heroico polo que supuxo de recuperación da identidade propia e o orgullo dos galegos como país diferenciado, acuñou un termino e uns compromisos que elevaron a Galiza ao nível de recoñecemento de Euzkadi e Catalunya no contexto do estado, hoxe deturpado polos partidos estatais, pero que aínda pode atraer á maioria dos galegos polo ben común.

Supostas adecuacións a realidade politica, lecturas falseadas da realidade e mesmo a formulación de novas alternativas desde premisas socialdemocratas, centro, centro dereita ou esquerda, estarán abocadas ao fracaso cando a sociedade demanda formulas imaxinativas e comprometidas cos cidadáns, cos galegos e galegas castigados pola crise en maior medida que o resto do estado, con unha alta taxa de desemprego, unhas baixas pensións uns salarios máis pequenos e un empresariado abandonado pola banca e as administracións cando resultaría necesario para rexenerar a nosa economía productiva.

Con este panorama, Galiza precisa máis que nunca, de unha forza que orgullosa do país e que acredite das súas propias potencialidades, pero que ademáis de dignificar a historia do galeguismo e nacionalismo, inicie un camiño novo e valente, renunciando si é preciso a corsés que poidan supoñer un lastre para o seu crecemento por riba de visións nostálxicas, poñendo por diante unicamente os intereses do país e desbotando formalismos, demagoxia e diferenciando intelixentemente táctica e estratexia politicas co obxectivo de acadar a maioría social e politica de Galiza.

Calquer plantexamento restrictivo e excluínte, con discursos endogamicos e que non teña vocación maioritaria, falta de referentes, encabezados por persoas de demostrada incapacidade e numerosos fracasos, lonxe de contribuir a un futuro esperanzador, rematará enterrando esperanzas.

Non creo, polo tanto que haxa aínda unha verdadeira proposta ilusionante para a maioría social, que recupere a esperanza perdida, coa que podan sentirse identificados todos os galegos e galegas e co que iniciar un proceso de salvación do país primeiro, e de acadar despois a súa independencia nesta Europa desnaturalizada pero coa posibilidade aínda de reformularse comprometida cos seus cidadáns e as súas nacións.

Mentras, os galegos, os galeguistas, seguimos agardando unha forza para construir o país, para todos, para nós.

...ningún galego “iñora que a súa “terra”é Galiza, pero non todos identifican a terra coa nación,...

Castelao (Sempre en Galiza).

25 xul, 2014

Soneto a Carballo Calero

SONETO EN LOOR DO EXIMIO DON RICARDO CARBALLO CALERO

Xoán Xosé Fernández Abella.-

Alta honra de Ferrol e de Galiza,
enteiramente ás mesmas consagrado,
estudioso incansable, namorado
da Beleza, a Verdade e a Xustiza.

Túa entrega foi total sempre na liza
polo traballo serio e ben logrado,
un traballo profundo e artellado,
que gran sabedoría patentiza.

Eu canto aquí un cume da Cultura,
catedrático impar, poeta inmenso,
sabio da Lingua e da Literatura.

Dramaturgo, ensaísta de fondura
e de Galiza defensor intenso.
Chegue ata ti miña loanza pura.


20 de Xullo do 2.014

IMAXE: Tino Viz



Hiromi abre hoxe o Ribadeo Jazz & Blues

Redacción-

A destacada pianista xaponesa Hiromi abre hoxe xoves 24 os concertos do Festival Ribadeo Jazz & Blues. Os premiados Alexandra in Grey e Alfredo García Quartet completan as actuacións de hoxe.

Despois de recibir os aplausos do Festival de Montreux en Suíza e da sala Blue Note de Londres, a prestixiosa pianista Hiromi Uehara será hoxe o prato forte do primeiro día de concertos no recinto do Ribadeo Jazz & Blues. No Hiromi Trio Project rodéase de dous recoñecidos músicos que contan cunha extensa traxectoria musical, o baixista Anthony Jackson e a batería Simon Phillips.

Hiromi é, a pesar da súa mocidade un asentado valor da escena jazzística mundial, compartirá mañá escenario con dous novos talentos: os asturianos Alexandra iin Grey, premiados hai pouco como grupo revelación e a formación galega Alfredo García Quartet, gañadores do concurso nacional de maquetas de jazz fusión.

As portas do recinto no que se celebrarán os concertos, nun terreo anexo á estación de autobuses, abrirán ás 20 horas. A música empezará ás 21 horas con Alfredo García Quartet. A actuación de Alexandra in Grey está prevista para as 22.45 horas, mentres que o Hiromi Trio Project sairá ao escenario pasados 30 minutos da medianoite.

Ademais da venda online, que continúará activa desde hoxe até o domingo a través do servizo de adquisición de localidades de Abanca, os abonos e entradas despacharanse até as 19 horas na Antiga Oficina de Turismo, e a partir desa hora no recinto do festival. Este mesmo sistema repetirase os outros tres días de concertos.

Na web do festival podedes atopar os horarios de todas as actuacións e máis información do festival e dos artistas que este ano forman parte do cartel. Cada día, as cabezas de cartel serán os últimos en actuar. A aqueles medios gráficos que non poidan chegar a facer unha foto a esa hora e estean interesados en fotografías dos artistas na proba de son ou no hotel prégase por parte da organización que o comuniquen canto antes para poder avisar con tempo.

24 xul, 2014